Aan inspiratie zal het hem wellicht niet ontbreken. Hij zwierde zomaar eventjes twintig songs op zijn album, iets wat we de laatste jaren nog amper tegenkomen. Niet dat we hiermee meteen willen zeggen dat Adam Green voor de rest niet meer in staat is om fijne liedjes te maken.     Integendeel, opener Festival Song klinkt vanaf de eerste tonen aanstekelijk bombastisch met achtergrondkoortjes en dergelijke. Op zich iets nieuws voor Green zelf, maar wel al meerdere keren bij andere artiesten gehoord. Ook spijtig dat hij meteen na het bombastische overschakelt naar een flauwe Hawaï-song. Tropical Island is enkel aangenaam in het bijzijn van zon, palmbomen op witte stranden en een teveel aan fluogekleurde cocktails.    Het lijkt alsof Green echt niet de intentie heeft om een album af te leveren dat als een mooi geheel beluisterd kan worden: geen enkel nummer vloeit naadloos over in een ander en om de haverklap volgt er een stijlbreuk. De enige constante in ’s mans werk zijn z’n met ironie doordrongen teksten, wat live vermoedelijk meer pret oplevert dan op plaat.    Voor de eerste verrassing is het wachten tot That Sounds Like a Pony passeert. Adam Green geeft er een mooi staaltje rap op weg en dat op een deuntje dat zo lijkt weggeplukt uit een donkere B-film om nadien op Morning After Midnight Frank Sinatra achterna te gaan. Het merendeel van zijn songs zou trouwens perfect in een typische door glitter en glamour bedolven Broadwayshow passen. Het is maar om u een beeld te geven van het geheel.    Na een hobbelige en heel soms toch verrassende rit van twintig nummers is het een geruststelling om te horen dat Adam Green in Rich Kids toch nog op z’n best is in het bijzijn van enkele eenvoudige gitaarriffs en vrolijk pianogetokkel. Daarbovenop smijt hij een bluesy tekst over zomers en verloren liefdes. Afsluiten in stijl heet zoiets en laten we hopen dat hij zich daar volgende keer een volledige plaat aan houdt.