David Gray haalde met ‘White Ladder’ ooit nog de titel binnen van best verkopende album in Ierland, maar tot dusver is dat ook Gray’s enige grote succes geweest. Vier albums later blijft hij aan de weg naar roem timmeren. Toch houdt hij op ‘Draw the Line’ vooral stokstijf vast aan die typische singer-songwriterformule van repetitieve gitaarriedeltjes, voorspelbare refreinen en het soort teksten waarvan je er twaalf in een dozijn hebt.
‘Draw the Line’ telt nummers over liefde, heimwee en inspirerende vrouwen in overvloed en allemaal lijken ze zich braafjes te houden aan de stijlconventies van de typische popsongtekst. Fugitive zet meteen de toon voor de rest van het album. Op een representatief popdeuntje, met hier en daar enkele zonnige flarden piano en onder begeleiding van een gospelkoor, heeft Gray het over de “twinklings in your eye” en andere goedkope poëzie.
Al snel maakt het zonnige pianodeuntje plaats voor een iets ingetogener drumgeroffel op Draw the Line. Het lijkt of Gray zichzelf jarenlang opgesloten heeft om met z’n muzikale kennis iets nieuws in elkaar te knutselen. Spijtig, maar helaas, anderen zijn hem in die jaren al lang voor geweest. Als een vervelende constante wisselen vrolijke songs de iets zwaarder geladen nummers steeds opnieuw af, alsof Gray bang is om uit balans te geraken. Maar ondertussen raakt de luisteraar zijn geduld wel stilaan kwijt, want het wachten op een verrassing, al was het maar een in het oog springend refrein, blijft maar duren.
Het ingetogen Kathleen begint veelbelovend, maar de typische pianomelodie die het midden houdt tussen klassiek en pop verveelt al snel. Toch is dit nummer - voornamelijk dankzij het wondermooie duet met countryzangeres Jolie Holland – alsnog een lichtpuntje op het album.
Ondertussen blijft Gray braafjes doordraven, gitaartokkeltjes hier opgevolgd door zachte lefloze drumroffeltjes daar en Gray’s herkenbare nasale stem er heel subtiel doorheen. Terwijl je van een singer-songwriter toch eerder zou verwachten dat de zang en de teksten je bij het nekvel zullen grijpen, nietwaar?
Tijdens Full Steam speelt Gray het uiteindelijk wel klaar om in majeur te eindigen. Hij lijkt eindelijk alle schuiven open getrokken te hebben. Gray scoort deze keer in een meeslepend duet met Annie Lennox, terwijl op de achtergrond, zonder al te bombastisch te zijn, een hele resem strijkers weerklinken.
Met ‘Draw the Line’ speelt Gray op safe voor zijn fans, maar voor wie ook maar een beetje verrassing verwacht, is het als wachten op Godot. Het kan nooit kwaad om eens van de bewandelde paden af te wijken. Het had ‘Draw the Line’ misschien net dat tikkeltje avontuurlijker en minder inspiratieloos kunnen laten klinken.
1 reactie
Nieuwe reactie inzenden