Dat Devendra Banhart een rare snuiter is, hoeven u wellicht niet meer te vertellen. Dat wisten we in 2002 al toen we de titel van zijn debuut vernamen: ‘Oh Me Oh My... The Way the Day Goes By the Sun Is Setting Dogs Are Dreaming Lovesongs of the Christmas Spirit'. In dat opzicht is Banhart nog steeds dezelfde, in alle andere opzichten heeft hij een ware metamorfose ondergaan.

Bij de eerste luisterbeurt van ‘Smokey Rolls Down Thunder Canyon’ wisten we niet wat ons overkwam. Het was al een hele beproeving om de plaat in één keer uit te zitten en daarenboven konden we er helemaal niets uit opmaken. In onze oren was het één grote mengelmoes van allerhande onconventionele en ongehoorde stijlen. Chaos. Op maar te zeggen: ‘Smokey Rolls Down Thunder Canyon’ heeft meerdere luisterbeurten nodig voor hij zich helemaal prijs geeft. En zelfs dan valt het nog moeilijk te vatten. We proberen er even wat overzicht in te scheppen.   Banharts vijfde vergelijken met zijn debuut is als appels met peren vergelijken. Psychedelisch is het nog steeds maar veel van de spontaniteit, creativiteit en zelfs schoonheid is hij onderweg wel verloren. Het klinkt allemaal een stuk gepolijster en er lijkt veel langer over nagedacht te zijn. Verder is ‘Smokey...’ een plaat van uitersten. Zo abominabel het ene nummer is, zo subliem is het volgende. En dan spreken we nog niet van de tientallen verschillende muziekstijlen die we voorbij hoorden komen. Voorbeelden? Samba, rock, gospel, traditionele folk, pop of latin, het zit er allemaal in. En u weet net zo goed als ons dat veel, te veel is.   Opvallend is ook dat de samenwerkingen stuk voor stuk tot de hoogtepunten van deze plaat behoren: opener Christobal met acteur Gael Garcia Bernal, het zuiderse Samba Vexillographica met Chris Robinson van Black Crowes en het hilarische Shabop Shalom met Nick Valensi van The Strokes. Vielen ons verder op: Seahorse (acht minuten sublieme Led Zeppelin light), het aanstekelijke Lover en de drie wondermooie afsluiters Freely, I Remember en My Dearest Friend.   Bij deze hebben we de helft van de nummers op ‘Smokey...’ aangehaald. De andere helft is een aangename opvulling of ronduit overdaad. Saved is een eindeloze, vervelende gospel, bij Bad Girl gingen we bijna roepen “kom nu toch eens op gang!” en Carmensita is wederom een leuk zuiders deuntje maar ook niets meer.   Na vier goede tot sublieme platen viel het enigszins te verwachten dat überhippie Banhart ons geen meesterwerk ging voorschotelen. Wij hebben dan ook het gevoel dat hij hier de weg kwijt is. In plaats van tal van zijpaden te betreden, zou hij zich beter bezighouden met een route uit te stippelen naar dat ene juiste pad.