Het vorige album van het uit Detroit komende Discipline verscheen liefst veertien jaar geleden. ‘Unfolded Like Staircase’ wordt nu beschouwd als een meesterwerk van de prog uit de jaren negentig. Frontman Matthew Parmenter ging vervolgens solo, maar de band bleef songs schrijven. En die staan nu eindelijk op ‘To Shatter All Accord’.
Circuitry gaat van start met zo’n typische classic-rock-gitaarrif. Als het hammondorgel zich erbij voegt, zijn we helemaal ondergedompeld in de seventies. En als dan een snerpende sax zich bij het koor aansluit, zitten we in de territoriale wateren van Van Der Graaf. Een epigoon dus? Zeker niet. Discipline erft niet de structuren en arrangementen, maar de geest van VDGG.
Wat helemaal duidelijk maakt dat Discipline een band is in zijn eigen recht is de zang van Matthew Parmenter. Die is expressief en snijdt in het vlees, maar niet op de manier van Peter Hammill. Wie er het visuele element bij denkt – geschminkt als de Joker onthult Parmenter vooral op het podium zijn ware theatrale persoonlijkheid – zal eerder invloed van Peter Gabriel vermoeden.
When The Walls Are Down is zo’n nummer dat je even moet bekijken op YouTube om de essentie van Discipline te doorgronden. Het gitaarwerk van Jon Preston Bouda schittert ‘upfront’, terwijl de ritmesectie van bassist Mathew Kennedy en drummer Paul Dzendzel helemaal loos gaat.
Een intro op de e-bowgitaar in Dead City – wordt hier het troosteloze Detroit bedoeld? – gaat over in polyritmische patronen die doen denken aan het album ‘Discipline’ van King Crimson. De broeierige ritmiek geeft het nummer een modern gevoel. De zorgvuldige opgezette constructie ontaardt uiteindelijk in gecontroleerde chaos. Niet toevallig de definitie die Robert Fripp gebruikt om de muziek van KC te omschrijven.
In When She Dreams She Dreams in Color klinkt Parmenter plots wel als een verhalende Hammill, terwijl de band als een jazzensemble klinkt. Wanneer de viool invalt, moeten we onwillekeurig denken aan Crimson ten tijde van ‘Starless And Bible Black’ en ‘Larks Tongues In Aspic’. Ook de bloedmooie mellotron herinnert ons aan Koning Karmozijn. Begeleid door sax en viool ontluikt dit nummer gaandeweg als een klaproos op een troosteloos veld.
Invloeden van VDGG en Pink Floyd steken in het vierentwintig minuten durende Rogue weer de neus aan het venster, zoals Sjostakovitsj componeerde in de traditie van Mahler. Helemaal niks mis mee; dit is een queeste naar de muzikale roots die in de beginjaren zeventig liggen, terwijl de band tegelijk vanuit zijn eigen muzikale architectuur commentaar geeft op deze traditie. Het maakt van Rogue en meteen van de hele plaat een trip die veel voldoening zal schenken aan de veeleisende luisteraar.
Dit geweldige comebackalbum komt net te laat voor de eindejaarslijstjes, maar aangezien 2011 toch al een uitstekende oogst heeft voortgebracht, hevelen we ‘To Shatter All Accord’ met plezier over naar de shortlist van volgend jaar.
No comments
Nieuwe reactie inzenden