Zelden een plaat gehoord die zo kil, koud, grimmig, luguber, griezelig en huiveringwekkend tegelijk klonk. Esben & The Witch graait heel diep in de muzikale ton om daaruit de meest duistere stukjes gothic, shoegaze en kindonvriendelijke sprookjesmuziek naar boven te halen.
Het debuutalbum van Esben & The Witch werd de voorbije twee jaar al vaak aangekondigd in de vorm van ep’s. De tienkoppige draak ‘Violet Cries’ moet anno 2011 proberen opmerkelijk weerwerk te bieden tussen de Himalaya aan singles, releases, ep’s, albums en andere dragers van opgenomen muzikaal materiaal. Maar goed, het drietal uit Brighton, werd opgepikt door Matador als belofte van het jaar en daarom alleen al loont het de moeite om ‘Violet Cries’ even te laten doordringen in je ziel.
Want de ziel, dat lijkt de plek waar de band het op gemunt heeft. Met een erg donker en spookachtig geluid slaan ze wild om zich heen en beëindigen hun muzikale zoektocht op het kruispunt van gothic en shoegaze. Het is een sound die we in 2010 ook hoorden bij het Deense Chimes & Bells. Marching Song, met dreunende percussie, is misschien wel het knapste voorbeeld van hoe Esben & The Witch macabere demonen laat opborrelen uit een grijsgroene poel van sprookjesachtig drijfzand. Dat hun naam verwijst naar een Deens sprookje hoeft dan ook niet te verwonderen.
In Chorea en Eumenides valt misschien weinig “songgehalte” te bespeuren. Beide nummers gaan helemaal op in de sfeer van de plaat en Esben & The Witch lijkt hier het noorden (voor zover er al een noorden is op deze plaat) even kwijt te zijn geraakt.
Argyria en Marine Fields Glow bouwen echter wel een geslaagde, tergend trage spanning op waaronder lagen elektronica, galmende gitaren en melodieuze tokkels een oerdegelijk tapijt vormen. The XX en consorten komen hier even om het hoekje piepen.
De plaat komt op het eerste zicht wat ijl, zweverig en enigszins monotoon over, maar wie vaak genoeg teruggrijpt naar het schijfje, ontdekt dat sfeer en song meer in balans zijn dan je denkt, ook al misten wij een uitschieter die daadwerkelijk bleef hangen.
Dat laatste zal echter allerminst de bedoeling geweest zijn van het drietal. ‘Violet Cries’ wil je vooral meenemen op een griezeltocht waar je af en toe het noorden verliest, koude rillingen ontwaart rond je ruggenmerg en zelden achterom kijkt. Voor wie van griezelen houdt.
No comments
Nieuwe reactie inzenden