Als tegenwoordig de term gothic valt, wordt er al snel verwezen naar menig groepje met een belachelijk hoog zingende frontvrouw. Ze doet haar werk in het bijzijn van enkele muzikanten die wat vette riffs door de speakers jagen. Je mag echter niet vergeten dat de echte oorsprong in de vroege jaren '80 ligt, en dat gothic toen samen met new wave zijn terrein in de muziekwereld innam. Op dat moment ontstond Fields Of The Nephilim, en vandaag, ruim twintig jaar later, presenteert de band ons Mourning Sun.

De opener Shroud (Exordium) geeft meteen de toon aan voor het album. Je kan dit geheel in de vroege eighties situeren, met zijn lichtdonkere sound. De zang doet denken aan een iets hardere versie van The Cure en muzikaal blijft het geheel erg sober. De gitaar klinkt sporadisch hard zonder echt hard te gaan en ook het gebruik van een hele boel synths klinkt heel doordringend. En als het nummer Requiem Xiii-33 (Le veilleur silencieux) aanvangt met wat gitaargetokkel en een diep stemgeluid, dan weet je zeker dat Fields Of The Nephilim iets speciaal is. Gothic moet je betoveren, be- en ontroeren. Je moet er kippenvel van krijgen. En dat is voor Mourning Sun een koud kunstje. Je wordt als het ware meegesleurd in een muzikale draaikolk waar je pas uit kan ontsnappen als de laatste noot gespeeld is. Fields Of The Nephilim heeft met Mourning Sun een heel strakke release uitgebracht, die het evenwicht tussen de roots van het genre en de hedendaagse eisen perfect in balans houdt. Het kan up-tempo, het kan traag en zacht, en steeds kunnen de creaties boeien. Als kennismaking met het genre is dit niet meteen een geschikte plaat, maar de fans zullen deze cd zeker warm onthalen.