Bedwelmende Fender Rhodes-klanken, engelachtige synths en een zoete stem die verklaart hoezeer zij niét verliefd is. Wie herinnert zich deze nog? Het is 10CC met I’m Not In Love, voor sommigen een druilerige ballad, voor anderen een onuitputtelijke bron van inspiratie. Bijvoorbeeld voor Ryan Olson, die als een hedendaagse Alan Parsons de muzikale familie Gayngs stichtte en het album ‘Relayted’ volledig schreef in de geest van die ene 10CC-song.

Elk nummer op ‘Relayted’ zou zo geschreven zijn dat elke minuut negenenzestig beats telt. En dat is eerder traag. Het tempo en de dichte geluidsmist waarin het album gewikkeld is, voeren je naar een naburig universum, dat op het eerste zicht herkenbaar is, maar uiteindelijk ook extreem exotisch. Typische geluiden uit vroegere decennia strooien de nodige kruimels in het bos, maar qua opzet en sfeer biedt ‘Relayted’ geen enkele houvast.

‘Relayted’ vat het gevoel van de overgang tussen waken en slapen. Zelfs de opperste concentratie dringt niet door de waas. Maar het klinkt allemaal fantastisch, dat merk je dan nog wel. Door het constante tempo wordt je trouwens nergens bruusk wakker geschud. Bovendien is de plaat ook nog eens verrassend coherent, wat toch geen evidentie is als je weet dat de muziek werd ingespeeld door vijfentwintig muzikanten – waaronder twaalf stemmen – in steeds wissellende bezettingen.

Ryan Olson blijft daarbij opvallend op de achtergrond. Enkel tijdens Crystal Rope en The Last Prom On Earth betrap je hem met zijn tengels aan een basgitaar. Hij is natuurlijk de bezieler, de arrangeur en de producer van het hele project en daarvoor komt hem niets dan lof toe. We zouden er niet vreemd van opkijken als MGMT hem vroeg hun volgende plaat te producen.

Justin Vernon van Bon Iver is de meest prominente gast op de plaat. Zijn falsetstem speelt een glansrol op het bedompte Spanish Platinum en Faded High, een zeven-minuten-durend synthfest. Herinneringen aan Roxy Music ten tijde van ‘Avalon’ duiken dan weer op in de zwoele opener The Gaudy Side Of Town.

Maar het is niet al glam wat de klok slaat. De grootse drums van The Flaming Lips en de funky bas van Stanley Clarke verschijnen op Crystal Rope, terwijl er op The Last Prom On Earth wordt gewerkt met synths die je eerder verwacht op een hit van Laura Pausini. False Bottom evoceert de kosmische jams van Tangerine Dream, The Beatdown neigt naar deephouse en No Sweat is zowaar een feeërieke soulballad.

Dat Olsons liefde voor 10CC serieus is, merk je aan de cover van Cry, een hit voor ex-10CC’ers Godley & Creme uit 1985. Olsons versie is half zo snel, maar dubbel zo diepgaand. In Cry zit de essentie van Gayns vervat: het geluid van de toekomst puren uit het verleden. ‘Relayted’ is alvast een schitterende omzetting van die filosofie.

27 Juni 2010

Fabian Desmicht