Holy Fuck, dat was ook onze eerste gedachte bij de beluistering van ‘LP’. Deze Canadese groep laat er duidelijk geen gras over groeien: post-rock, elektronica en een portie noise. Kortom: de ideale herfstcocktail. Een extra trui en kousen aantrekken zijn aan te raden. En vergeet de oorverwarmers niet.
Makkelijk hadden ze het niet bij de opnames. Een aantal computercrashes zorgden er namelijk voor dat ze veel van hun materiaal kwijt raakten. Gelukkig waren er nog live opnames zoals
Super Inuit die op tour werden opgenomen. Een op hol geslagen drumcomputer neemt hier de leiding waarna drums en synths invallen. Op de achtergrond hoor je een door elektronica bewerkte krijsende zanger.
Super Inuit komt rollend tot stilstand in grijze noise. Mooie start.
Je zou kunnen denken dat
Milkshake of, onze favoriet op het album,
Royal Gregory nummers van The Rapture of LCD Soundsystem zijn maar dan een pak vuiler en rauwer. Telkens met de vocals, roepend, schreeuwend, krijsend, ergens op de achtergrond verstopt.
Royal Gregory lijkt ons de ideale soundtrack bij een New Yorkse nachtclub met James Murphy achter de draaitafels. Hoewel ze uit Toronto komen, hoor je duidelijk een “New York Noise”-stempel op deze nummers: psychedelisch, funky en rock ’n roll.
Nog één van onze favorieten is
Lovely Allen. Met mooie strings lijkt dit op het eerste gehoor een olijk Lali Puna-nummer te worden, maar de noizy gitaren wijzen eerder in de richting van Black Dice. Met
The Pulse gaat Holy Fuck door op een stevig post-rock elan waar ze bij Constellation jaloers op zouden zijn. Een geluidsmuur van gitaren, knisperende elektronica en ijle stemmen. Laat dit gewoon over je heen komen en probeer geen weerstand te bieden.
Met
Echo Sam en
Safari gaan we de experimentele richting uit. Vooral bij
Safari klinkt het eindresultaat zeer geslaagd. Het lijkt wel alsof Mike Patton toekijkt met een aantal freaky samples in de hand en een heimelijke grijns op zijn gelaat. Ook op afsluiter
Chopper worden de gitaren gemanipuleerd en als kaas geraspt.
Het hele album werd tijdens een tour opgenomen. Niet live, maar wel in de studio waar ze hun podiumervaringen van de avond daarvoor zo goed mogelijk probeerden weer te geven. Eli Janney (Girls Against Boys) en Dave Newfeld (Broken Social Scene) weten alles net niet té perfect te producen zodat Holy Fuck zijn naturel behoudt. Op cd klinkt dit alvast bijzonder goed, maar iets zegt ons dat ze live helemaal niet te weerstaan zijn. We kijken er alvast naar uit.
No comments
Nieuwe reactie inzenden