Twee jaar na haar eerste langspeler met de bijster originele naam ‘Battle and Victory’ stopte de uit Wigan afkomstige Nancy Elizabeth ‘Wrought Iron’ in onze bus. “Het ijzer smeden als het heet is”, lijkt dit muzikale smidje met de titel aan te geven. Geen probleem: in de platenspeler ermee.

We herinneren ons nog vaag de eerste plaat van deze jongedame. Met veel branie liet ze haar multi-instrumentalisme zien, maar na enkele luisterbeurten hadden we er meer dan genoeg van. De plaat schoot vervolgens twee jaar wortel in onze platenkast, en is blij dat er nu een broertje bovenop komt liggen.

De eerste mokerslagen op het hete ijzer zijn zeer fragiele pianotoetsen. Opener Cairns heeft immers niet veel meer om het lijf dan een eindeloze herhaling van een pianothemaatje, aangevuld met wat strijkers.

Tijdens Bring on the hurricane heeft de body van het nummer gelukkig wat aankleding gekregen. Een stem, een gitaar én het stevige getrommel op het einde brengen ons in een rustiek avondgemoed. En die sfeer vinden we verderop ook terug tijdens Divining, The Act en Ruins. Het enige wat een mens nog mist op zo’n moment, zijn poffende kastanjes en een theetje.

Gelukkig is de plaat geen homogene pot nat. Op Cat Bells horen we duidelijk de invloed van het Deense Efterklang, met wie ze samenwerkte, en haar zeer goede stembeheersing spreidt ze tentoon tijdens Canopy. Bij momenten horen we vleugjes Cat Power, en zelfs Feist komt een keertje om de hoek piepen tijdens Feet of Courage.

Het beste en stevigste ijzer smeedt Elizabeth echter met Lay Low, een nummer dat de plaat zeker en vast nodig had. De kans dat het schijfje ook twee jaar stof zal vergaren, wordt er in ieder geval gevoelig kleiner op.

Anders dan op haar eerste plaat leert Nancy Elizabeth om te gaan met haar vaardigheden. Ze schakelt aardig terug naar de eenvoud, waardoor de songs duidelijke contouren krijgen en de luisteraar minder snel verveeld raakt. Het ijzer zal in ieder geval iets langer heet blijven dan dat van haar debuut.

03 December 2009

Mattias Devriendt