Een nieuwe plaat van rocklegende Ozzy Osbourne. Dat weekt altijd wel de nodige nieuwsgierigheid los. De laatste jaren is deze Amerikaanse Jean-Marie Pfaff vooral bekend door zijn realitysoap maar je mag niet vergeten dat hij deel uitmaakt van het selecte groepje metalgoden. En dus weet hij als geen ander hoe je van hyperactieve muzikanten en schreeuwende instrumenten een fantastisch geheel moet maken.

Hoewel, opener Let It Die kan niet meteen overtuigen, integendeel zelfs. Het nummer is zo eenvoudig en alle zang werd door computers bewerkt waardoor die als een digitaal stemmetje klinkt. Met het eerste nummer is het ergste gelukkig voorbij, maar als je oren een dertig jaar jongere Ozzy verwachten blijf je op je honger zitten. De tweede jeugd van de man bestaat uit een mix van Amerikaanse hardrock met een vleugje nu-metal erbij. Daar is niets mis mee, maar het kan nooit op tegen de klassiekers van weleer.

Als metalgod ligt de lat hoog, uitzonderlijk hoog. Gelukkig zijn er op 'Scream' dan ook een aantal klasseflitsen terug te vinden. Life Won’t Wait is bijvoorbeeld een iets rustigere song, waarin we getrakteerd worden op het heerlijke stemgeluid van de frontman, omringd door een lichtjes terughoudende melodie. Diggin Me Down kan dan weer een heel mooie opbouw voorleggen met een stevige ritmesectie die alles bijeentimmert. En bij een artiest van dit kaliber krijg je uiteraard een mooi assortiment strakke solo’s en perfecte productie voorgeschoteld.

Is 'Scream' dan een dubbeltje op zijn kant? Moeilijk te zeggen, want het is de ideale plaat om ergens op de achtergrond te laten spelen. Maar eens je op de details gaat letten en in je hoofd steekt dat je wel degelijk naar het voormalige gezicht van Black Sabbath aan het luisteren bent, zakt het lichtjes in elkaar. Als luisteraar ga je dan op zoek naar het geluid van een vleermuis die in twee gebeten wordt, naar de sublieme lomp- en oprechtheid van War Pigs, naar de oude Ozzy …

Al bij al een leuk album dus, maar de heruitgaven van 'Blizzard Of Ozz' en 'Diary Of A Madman', die er binnenkort aankomen, klinken veel interessanter. Wie de originelen echter al heeft liggen zal van 'Scream' ook wel kunnen genieten. Misschien niet met volle teugen, maar het plezier zal dubbel zo groot zijn als je nadien 'Paranoid' nog eens van onder het stof haalt.

05 Juli 2010

Pieter Van Wezemael