Vampire Weekends debuut uit 2008 kwam aan als een donderslag bij heldere hemel. Hun toegankelijke geluid met wortels in de zonnige streken rond de evenaar werd al gauw enthousiast ontvangen in Europese regio’s met een gematigd zeeklimaat. De release van ‘Contra’ valt midden in de winter, maar dat geeft niet, want ten opzichte van hun debuut is het precies op tijd.

Het rafelige Cousins, de eerste single waarin een Velvet Underground-achtige gitaarriff de show steelt, maakte ons al een paar weken uitermate nieuwsgierig naar de rest van het nieuwe materiaal. De immer moeilijke queeste naar de waardige opvolger van een succesvol debuut blijkt thans met vlag en wimpel geslaagd. De studentikoze groep blaakt van het zelfvertrouwen en dat is duidelijk hoorbaar aan deze nieuwe lading eclectische popliedjes.

Waar Ezra Koenig frontman en songschrijver is, lijkt Rostam Batmanglij zich op dit album te ontpoppen tot de muzikale visionair van de band. Hij tekende voor de productie en zijn arrangementen voor strijkers en aanvullende "elektropica" zijn dan ook prominent aanwezig.

Het heeft er de schijn van dat Vampire Weekend het succes van het gelijknamige debuutalbum heeft opgevat als stimulans om nieuwe paden in te slaan. Dat de band nóg meer vreemde stromingen probeert te absorberen, is niet alleen bewonderenswaardig, maar werpt op ‘Contra‘ bovendien zijn vruchten af, zonder aan herkenbaarheid in te leveren. Het resultaat is een exotische tuttifrutti.

Bijvoorbeeld in de vorm van Giving Up The Gun, een echte zaterdagavondsong die nog het meest weg heeft van de vriendelijke synthpop zoals we die gewend waren van The Postal Service. Ook op het opzwepende calypso ritme van California English is het lastig stilzitten. Het ingetogen Taxi Cab laat Koenig dan weer even de kans om aan te tonen dat hij een begenadigd zanger is.

‘Contra’ is wederom een vluchtige plaat, maar zeker meer dan gewoon een goede tweede. Het is werkelijk een klus om minpunten aan te wijzen. Goed, het openingsnummer valt, zeker in vergelijking met de vorige plaat, een beetje tegen. Maar wat een verademing om eindelijk een substituut voor hun debuut in handen te hebben.

Liefde maakt blind, maar wij vinden ‘Room On Fire’ van The Strokes ook nog steeds goed. Laat deze New Yorkers voorlopig vooral iedere twee jaar een "slightly different", maar even opwindend album als het vorige uitbrengen. Dan zijn wij al lang tevreden.

10 Januari 2010

Max Majorana