Vivian Girls - Everything Goes Wrong

The Red Records

Het kan niet anders dan dat het oestrogeengehalte van Vivian Girls – drie meiden uit Brooklyn – de kans op een platencontract aanzienlijk heeft doen toenemen. Kort gezegd telt de groep meer borsten dan goede nummers. En dan zijn we nog braaf. Hadden we in een oneerbiedige bui een ander vrouwelijk lichaamsdeel gekozen, dan hadden we van de plaat bijna niets heel gelaten.

‘Everything Goes Wrong’ is net als het debuut ‘Vivian Girls’ een werkelijk tot de verbeelding sprekende titel. Maar goed, de vorm doet er in feite niet toe. Het belangrijkste bij een plaat is het genot voor de oren, niet dat voor de ogen.

Walking Alone At Night en I Have No Fun, de eerste twee nummers, vallen met de deur in huis. Stevige punkrock met wat vrouwelijk geblaat erboven en een Johnny Cash-drum eronder. Van hetzelfde laken een spreekwoordelijk pak. Beide nummers lijken zo goed op elkaar dat je onmogelijk van een uitgekiende nummerkeuze kan spreken.

Hetzelfde ondervonden we trouwens wanneer we de eerste 30 seconden van When I’m gone en I’m Not Asleep na elkaar afspeelden. Zo goed als identieke akkoorden en zanglijntjes.

Het lijkt alsof de meisjes blijven steken zijn na pakweg zeven noten en drie akkoorden. In principe is daar niets mis mee - Kurt Cobain speelde ook niet op 87 verschillende posities per nummer. Maar de meiden lijken op ‘Everything Goes Wrong’ bovendien ook maar één ritme te kennen: Boem Tjak Boem Tjak. En dan gaat de geoefende gitarist nog eens blozen tijdens de solo van Out For The Sun… van schaamte.

U wacht nog steeds op die drie goede nummers, of zes zo u wil. Wel, Can’t Get Over You, met een leuk achtergrondkoortje, en Tension, waarin het platte, opgejaagde tempo achterwege wordt gelaten, ontstijgen voorzichtig de plaat. We voegen er nog voorzichtig The End aan toe, op basis van de aangename bridge en de vrij geslaagde samenzang. Maar veel hoeft u er zich écht niet bij voor te stellen.

Drie nummers, drie vrouwen. Laten we die borsten toch maar achterwege laten, en dit schijfje eenvoudigweg een k*tplaat noemen.

30 November 2009

Mattias Devriendt

2 comments

Tombleweed 2 jaren 24 weken geleden

De vraag die je jezelf dan als recensent kan stellen is: "ben ik wel genoeg thuis in het genre om hier iets zinnig over te zeggen?". Variatie is in dit soort muziek nu eenmaal nooit echt van toepassing.

Simon 2 jaren 21 weken geleden

Wederom zijn de muzikale referenties Devriendt helemaal ontgaan. Mij doet het denken aan shoegaze-bands als Lush en The Breeders. De sound van die gitaren is mij een absoluut raadsel, ze lijken niet overdreven vervormd, en ook niet vals genoeg om van onkunde te kunnen spreken. Hoe doen ze het man, please, stuur het mij. Over de eeuwigheidswaarde kan er natuurlijk wel wat gezemeld worden, maar dude, als ik intens vrouwelijk geblaat hoor op een johnny cash ritme , dan denk ik maar aan één ding!!! *** Leg die plaat nog maar eens op, heel luid deze keer, en ik ben er zeker van dat, of je nu een mooie roze tepel tussen je lippen hebt geklemd of niet, de Vivian girls ook jouw lendenvuur zullen blussen. hark!

Vivian Girls Everything Goes Wrong

The Red Records

2 comments

Nieuwe reactie inzenden

Meer over deze artiest

Aanraders