Het staat op de hoes in grote letters geschilderd op een stal in een weide: Codasync heeft een instrumentaal plaatje uit met de anachronistische titel 'Snacycod'.  "With the exception of the acoustic interludes, all music on this album was improvised", staat er te lezen aan de binnenkant en dat is niet gelogen.

Uit de nummers die de band makkelijk minutenlang laat openwaaieren spat een genadeloze, improviserende rock-'n-rollenergie. Full Nelson Oscar is een liveopname waarin het gitaarwerk centraal staat. Van Houtte en Meersmans soleren erop los waardoor het wel het einde lijkt van een show op één of ander woodstockachtig festival. Pavarudy leunt dan weer dichter aan bij experimentele vormen van postrock.

Gitaren met veel echo, een repetitieve ritmesectie, tempowisselingen en niet nader te bepalen structuur. Dat laatste is vrij logisch omdat de nummers niet alleen vanuit improvisatie zijn ontstaan, maar ook in dat stadium zijn blijven hangen. Daardoor worden knappe passages afgewisseld met wat langdradige jamsessies waar wij niet altijd zaten op te wachten. 

De sfeer doet ons een beetje denken aan het liveplaatje dat het jonge Deense Surf in Stereo ons in de handen duwde, met dat verschil dat de nummers van het Deense trio meer jazzinvloeden hebben en structureel krachtiger zijn. Beste parallel valt misschien nog te noteren tijdens Peculiar Yolk (Ovum Insolitus) waarin de band zo mogelijk nog ongecontroleerder om zich heen slaat en het nummer draconische proporties krijgt qua sound en qua structuur. De band won onlangs Vi.be On Air met het nummer Wokkin' with Dinah's Sours dat niet op deze plaat staat. Grootste verschil is dat het nummer de grens tussen improvisatie en song iets beter weet te vinden.

Een echte plaat kan je dit echter niet noemen. Veeleer is het een tussentijdse balans van een groep wiens oortjes waarschijnlijk vele uurtjes gesleten hebben in een oorverdovend repetitielokaal.