Minder dan twee jaar na hun goed ontvangen debuutplaat brengt het Belgische Gentlemen of Verona een nieuwe plaat uit waarover ze zelf bijzonder in hun nopjes zijn. De redenen? Bijdrages van gastmuzikanten en een gitaarsound, speciaal voor hen gecreëerd door Jesse Hoff, die ook al diensten bewezen heeft aan onder meer Eric Clapton en The Black Crowes. In nog geen half uur splitst 'Brutally Honest' ons tien rock-'n-roll songs door de maag. Met de albumtitel in het achterhoofd, spinde het zilveren schijfje rondjes om zichzelf te openbaren.

De openingstrack Drivr vangt aan met eenvoudige beat, waarbij zich al snel - dat kan ook moeilijk anders gezien de zeer beperkte duur van de song - een gitaar, een baslijn en de volle twee akkoorden voegen. Ook mensen met een kortetermijngeheugen kunnen de tekst - een wel zeer aangeblazen 'Crazy!' - al snel meebrullen. Something is naar ons aanvoelen in hetzelfde bedje ziek: de openingsakkoorden worden nu eens gedempt gespeeld, dan eens niet. Nu hebben wij niets tegen soberheid maar in dit geval mag het toch iets meer zijn.

Jade brengt gelukkig soelaas: deze song wisselt af tussen stil en luid, weet op te bouwen en sluit af met vocals waarin zangeres Debby Termonia voor de eerste maal loos mag gaan. Het daarop volgende nummer There's A Man Walking 'Round My House valt met de deur in huis en weet de aandacht vast te houden tot aan het einde van de rit, met dank aan Termonia's vocale uithalen en de catchy bends. Wel kunnen we ons niet van de indruk ontdoen dat het refrein in deze song nogal sterk lijkt op een bepaald nummer van LCD Soundsystem, eveneens met "house" in de titel.

Helaas worden we direct daarna opnieuw geconfronteerd met een déjà-entendu, en niet van de minste: het akoestische Tape Hiss lonkt hevig naar Nirvana's Rape Me. Voor de rest is dit met zijn koortjes best een aangename song.

Nog een geluk dat wij van tijd tot tijd wel een stevige cowbell kunnen verdragen, zoniet dienden wij ons voor Suits Me van de skip-toets te bedienen. Na alweer een stevige stamper, krijgen we met Wasted nog eens een trage waarin duidelijk de troefkaart van Gentleman of Verona gespeeld wordt, met name hun zangeres, die zich zowel in de lage als de hoge tonen uit de slag kan trekken.

We horen ze echter liever als PJ Harvey klinken zoals in Mine, tevens het eerste nummer waarin men gebruik maakt van de luxe om over twee gitaristen te beschikken. Wij verplichten niemand om als Iron Maiden te klinken, maar toch: doe iets met die twaalf snaren!

De afsluiter Goodbye kan rekenen op bijdragen van Frankie Saenen en Willy Willy (beiden van The Scabs), die respectievelijk hun duit in het zakje doen op piano en gitaar en het nummer fraai weten te stofferen. Zelf zouden we hier niet vies geweest zijn van een stevige en snijdende solo, waarvan we nu enkel de aanzet horen. Gentlemen of Verona moeten live een aangename band zijn, op plaat klinken ze - voorlopig nog ? - als een mindere versie van Troy Van Leeuwens project Sweethead. Indien ze de vullertjes en de doorslagjes weglaten, zullen deze heren en dame in de nabije toekomst vast wel een klasseplaat weten af te leveren.