Het is godverdomme niet eens duidelijk of het nu over een doosje met drie afzonderlijke cd's dan wel om één enkele uitgave gaat. En dat illustreert nu eens volledig de 'kust-mijn-kloten-mentaliteit' die deze release uitstraalt. Marvelas Something. Noteer de naam. Beluister de muziek. Wees verbaasd. Maar vooral: geniet.

Honderdenvijf minuten muziek als debuut. Ze kunnen er nog wat van leren, die omhooggeschreven en over het paard getilde hypes die de huidige popmuziek rijk is. En wij zouden dat dan moeten beschrijven in minstens tweeduizendhonderd tekens (daar gaan er alweer vierentwintig)? Kom zeg.

De feiten: Marvelas Something is geboren uit het hoofd van Members Of Marvelas, een collectief dat de jazzrock uit de jaren zeventig koppelde aan hiphop. Het resultaat mocht er zijn en ook op het podium liet de band vette moddersporen na. Maar in 2009 gaf de band er de brui aan. De muzikanten konden er hun ei niet bruin genoeg in bakken.

De band doet het nu zonder de mc's. Verder is de bezetting, op percussionist Geert De Waegeneer na, dezelfde als bij de Members, hetgeen meteen de hint in de naam verklaart. De Waegeneer wordt trouwens wel nog vermeld in de credits.

Wat de cd's betreft: uiteraard bepaal je de volgorde volledig zelf, maar wij houden van eenvoud en het cd-doosje geeft aan dat 'Little Craver' het eerst hoort te zitten. Laat je dus overvallen door Riffrock dat zowat anderhalve minuut dezelfde riff aanhoudt. Net op het moment dat je denkt dat het erover gaat, schakelt het even over om dan helemaal open te barsten. Vergelijk het met een scene in een film die net lang genoeg wordt aangehouden en zo de suspense verhoogt.

Flashbacks naar de jaren '70 zijn onvermijdelijk. Pink Floyd en andere grootheden uit die periode zijn namen die bij je opkomen, maar dit is gedurfder, gaat meer onverwachte richtingen uit, flirt met postrock. Zanger-toetsenist Fulco Ottervanger is het ene moment zeemzoet en het volgende vlijmscherp (Doing It She Flies Up). Die eerste cd houdt je al vanaf de aanvang in zijn ban.

'Causaliteit' zet je meteen weer op de wereld. Opnieuw zijn de jaren '70 alom aanwezig, maar dan aan het andere eind van het spectrum. Wij dachten aan de muziek van Bram Vermeulen ten tijde van Neerlands Hoop. Het Nederlandse accent dat Ottervanger op deze plaat aanwendt, zal daar ongetwijfeld mee te maken hebben, maar er zijn ook de maffe teksten. Bovendien gaat van elk van de nummers een zekere spanning uit. Opnieuw ben je ondersteboven van de constante kwaliteit.

En dan is er nog 'Tafellakens & Stadsvernieuwingen', waarop de meest experimentele - en begrijp dit in de meest ruime zin van het woord - songs staan, in tijd variërend tussen één en tien minuten en muzikaal opnieuw uiteenspattend als een clusterbom, waarvan elk van de kleine bommetjes om de seconde in je oren kan ontploffen. Schrik niet als je krekels of kikkers hoort (Yo La Tengo), wees niet verbaasd als er enkel geruis te horen is (Hoog Assemblage, Laag Massage). Het hoort er gewoon allemaal bij en het gekke is dat je er hoe langer hoe meer verslaafd aan raakt.

Het oordeel : voor amper zeventien euro kan je de box bestellen op de website van deze band. En dat is geen enkele eurocent te veel. Je krijgt er drie gevarieerde, spannende en vooral steengoede cd's voor in de plaats. En anders: 'kust mijn kloten'.