Ostend Powers zal niet bij iedereen even snel een belletje doen rinkelen, maar de vijfkoppige metalband uit Oostende zat ooit bij Sony en bracht daar zelfs hun debuut album 'Lost In Power' (2003) bij uit. Ze maken een dampende mix van (nu-)metal en funk, met alle bekende ingrediënten van metal als straffe gitaarriffs en duistere en cryptische songteksten.

Dat hoor je meteen terug in opener Booya. Op het eerst gehoor lijkt het een typisch metalnummer maar tijdens de funky coupletten beweeg je al snel met je beentjes om vervolgens in de harde refreinen bijna vol overgave te gaan headbangen. Dat begint dus goed.

Het album houdt daarna de vaart er meteen goed in met Seat Sniffing Industrials, een nummer dat qua geluid veel weg heeft van Papa Roach ten tijde van hun album 'Lovehatetragedy'. Sterker, het nummer doet niet onder voor de sterkere Papa Roach nummers. De band heeft echter nog meer invloeden van grootheden uit de metal in hun muziek verwerkt. Zo horen we in One Day duidelijk sporen van Tool die vooral in de Adam Jones-achtige gitaarpartijen hoorbaar zijn. Na de wat snellere nummers worden de gitaar-riffs zwaarder en bombastischer, zoals in All Rise, waarbij we het inderdaad niet kunnen laten om te blijven zitten.

Zanger Guy Delanoye kan niet alleen een aardig potje zingen, maar ook een flinke strot opzetten. Dat wordt duidelijk in M.U.Y.M. Door de bijgeluiden in de productie aan het begin van de track denken we even dat we met Linkin Park te maken hebben, maar Ostend Powers pakt het toch echt stukken serieuzer aan.

Plotselijk worden we aangenaam verrast door The Prophecy! Het nummer begint als een duister elektronisch nummer, maar langzaam dringen de gitaar-riffs zich weer aan en wordt het een beklemmende track die je flink naar de keel grijpt. Mocht je je dus afvragen hoe Depeche Mode zou hebben geklonken als ze metal-invloeden à la Faith No More in hun muziek hadden verwerkt, dan geeft dit een redelijk goede indicatie.

Na The Prophecy kruipt het album weer uit het oog van de orkaan en vervolgt zijn weg zoals het begon: met snoeiharde metal.

Ostend Powers maakt met dit titelloze album een enerverend metal-album dat geen seconde gaat vervelen en genoeg variatie biedt. Het is misschien hooguit wat jammer dat ze niet echt een eigen geluid laten horen. Aan de andere kant, welk metalband doet dat tegenwoordig nog wel?