Toegegeven, we waren net iets te jong om de opkomst van new wave en electronic body music bewust mee te maken. Maar later hebben we onze schade ruimschoots ingehaald met een horde compilaties waarop Front 242, The Klinik en A Split Second de plak zwaaiden. Psy’Aviah laat zich voor een groot deel inspireren door deze periode, maar streeft ook naar een eigen, hedendaagsere sound. Zo versmelten beats, gitaren en elektro weer moeiteloos op hun derde album ‘Eclectric’.

Die versmelting van stijlen zorgt voor een paar goede tracks. Zo zou Keep Hope Alive een rocknummer kunnen zijn, gemaakt met een hoop elektronica. En dat geldt ook voor Something Evil. Beide nummers hebben een sterke melodielijn en de stem van Emélie Nicolaï neemt ons moeiteloos op sleeptouw.

Maar een ander aantal nummers heeft daar meer moeite mee. Zo kan de opener van de plaat, No Excuse, niet meteen overtuigen. De beats en acidachtige elektro klinken te goedkoop en te achterhaald, waardoor de agressiviteit die het nummer wil uitstralen volledig de mist in gaat. En daar kan zelfs Nicolaï niets aan veranderen. Iets subtieler te werk gaan, zou hier geen kwaad kunnen. Maar dat is nu eenmaal niet altijd de sterkste kant van Psy’Aviah.

Vaak verliezen ze zich in een teveel aan effecten, vocoders en andere tirlantijntjes. Zo klinkt !AllAboutYou als een zware last op onze schouders en sleept het bombastisch ding zich veel te langzaam voort. Jean-Luc De Meyer (Front 242) vertelt ons het verhaal van Ophélie, maar ook hier worden we zenuwachtig van de logheid en de overproductie. Trop is te veel en onze oren houden dit niet vol. 

Gelukkig zijn er hier en daar toch nog een paar lichtpuntjes. Een ambient tussenstop, denken we bij Attract/Reject, maar al snel zitten we in een drum-'n-bass verhaal. De eerste minuten doen ons denken aan de dromerige laidback muziek van The Orb, in goede tijden nog wel te verstaan.

Een zwartgallige Anne Clark lopen we tegen het lijf in Blackhole, en Twisted Mind neigt dan weer naar schurende elektro van Kap Bambino. Hier komt Psy’Aviah wél met de nodige geloofwaardigheid voor de dag.

Wie zich de limited edition aanschaft, krijgt er trouwens een tweede cd bij, met remixes en b-sides. Maar ook hier vinden we het resultaat zeer afwisselend. Sommige nummers zijn best te pruimen, andere ruiken naar verbrand plastiek. Wij houden onze shuffle mode bij de hand voor de volgende beluistering.