Puike arrangementen, gevarieerde klanktapijten en subtiele zangpartijen zijn de ingrediënten van de titelloze debuut ep die The Fortunate Few aflevert. Het gezelschap weet in een viertal nummers een gevarieerde en vooral originele sound aan de man te brengen.

De stijl van deze band valt niet eenduidig te omschrijven. Horen we tijdens Marillon enkele zwoele grooves die thuis horen in het gamma van pakweg Mano Negra, dan weet Saint-Peter's Avenue even later een bevreemdende mysterieuze sfeer op te wekken zoals we dit eerder enkel bij Ozark Henry hoorden.

Het is overigens verbazingwekkend hoe dicht de stem van Jan-Pieter Delcour bij momenten tegen die van Piet Goddaer aanleunt.

Ook opmerkelijk zijn de subtiele, maar toch prominent aanwezige vocale bijdragen van Joke Delcour. Zo tilt ze met enkele kleine tussenkomsten het atmosferische Sudden Void naar een hoger niveau terwijl ze Scribble, dat overigens perfect zou kunnen fungeren als titelnummer voor een film, volledig naar haar hand weet te zetten.

The Fortunate Few levert met deze eerste ep een meer dan behoorlijk visitekaartje af. Als dit vijftal er in slaagt om een even straffe en gevarieerde langspeler te maken voorspellen wij hen een bijzonder mooie toekomst.