John Griffith Chaney schreef een kleine honderd jaar geleden romans en korte verhalen onder het pseudoniem 'Jack London'. Vandaag is The Jack London Show de uiterst interessante band van geluidstovenaar Koenraad De Pauw.

Wat ooit begon als een eenmansproject groeide sinds het begin van dit jaar uit tot een trio. En daar zijn wij absoluut niet rouwig om. Integendeel, het eerste titelloze ep'tje klinkt alsof The Raveonettes op de koffie zitten bij Justin Timerberlake. Rauw, maar toch gevaarlijk dansbaar op vele momenten.

Opener Ten Years wordt voortgestuwd door een bijzonder aanstekelijk gitaarriffje, terwijl One Man Show het dan weer vooral moet hebben van de droge beat. Human Race en Echoes tappen alweer uit een volledig ander vaatje. Stoere stonergitaren over de eigenzinnige stem van De Pauw, die bij momenten aan een lightversie van Josh Homme doet denken.

Diversiteit troef dus. En het is precies dat wat The Jack London Show onderscheidt van al die andere White Stripesadepten: no nonsense. Soms extreem luid, soms akelig kil en intiem. Onze maag grolt alvast na het beluisteren van dit ep'tje. Ze schreeuwt om meer van deze rauwkost en liefst zo snel mogelijk.