Week één. Denk ik toch. Anyway, tijd voor een eerste terugblik want er moet geblogd!
Het begon met die heuse verhuiswerken. Doel: studio én producer, ene Luc Van Acker, overbrengen van de ene naar de andere kant van het land. Met een old-school camionette, bij een slordige 33 graden, zonder airco of - zo mogelijk nog erger - werkende radio. Next up, verbouwingen.
Gegeven: een volledig leegstaande verdieping bestaande uit ongebruikte bureau- en vergaderruimtes aanpassen naar whatever the hell we feel like. Jolijt alom! Resultaat: een controlekamer voor inwijkeling Luc, een repetitieruimte met zware isolatie-update, gepersonaliseerde studiokamertjes om aan songs te werken en matrassen en veldbedjes knusjes tussen versterkers, gitaarkoffers en synthesizers. Er zijn minder aangename omstandigheden om de twee zomermaanden door te brengen. This will be one to remember.
Dagen en nachten die surreëel sterk op elkaar lijken volgen elkaar op. En wij maar repeteren. Oude nummers, jonge nummers, met een ovenverse, okselfrisse (alhoewel...) en vooral nagelnieuwe line-up. "This one was perfect! Let's do that again!" Kritiek incasseren, even de afzondering opzoeken in het huilkot, hopen en wanhopen, zo van die dingen. Want onze eerste veldslag kwam dichterbij: de gig in de Charlatan in Gent. Een kleine drie maand zat tussen dit optreden en het vorige, en dat knaagde. Stomend van de adrenaline speelden we onze rauwste en meest emotioneel beladen set ooit. Ogen dicht, alles geven en pas 40 minuten later "wakker worden". Geen idee wat daartussenin gebeurde eigenlijk.
Bij deze excuus aan de gewonden die al dan niet gevallen zijn. Long story short: dit smaakte naar meer, en wij hebben een onstilbare honger. De volgende halte wordt Boomtown. Maar eerst terug naar ons geïmproviseerd studiocomplex. Feels like home...
Tot blogs!
Maya's Moving Castle
1 reactie
Nieuwe reactie inzenden