Absolutely Free Festival Ab fab

02 Augustus 2008 - C-mine, Genk
Absolutely Free Festival
Het Absolutely Free Festival is een van die zeldzame zomerfestivals waar jongeren nog in de meerderheid zijn. Naast gratis toegang kon het publiek rekenen op betaalbaar bier, lekker eten (die wokschotel!) een kraaknette wei, een fairtrade omkadering en een frisse, pretentieloze affiche.
Van de vroeg geprogrammeerde bands bleven vooral de lieflijke klanken van The Bear That Wasn’t en Birds That Change Colour hangen. Minder lieflijk, maar daarom niet minder goed waren de bluesmannen van Black ’n Bones. Deze Limbomaniafinalisten waren de eersten die de wei al een beetje wakker wisten te schudden.   Dat laatste lukte ook Mon-o-phonic, een jongen-meisjeformatie met drumcomputer à la The Kills. Als je weet dat de zangeres ook nog eens PJ Harveyallures had, kan je tegenwerpen dat de band weinig origineel is. Dat klopt, maar ze klonken wel verdomd goed.   PJDS speelt al een leven lang voorprogramma’s en was zo vriendelijk ons er in de AFF-tent aan te herinneren waarom dat ook alweer zo was. In een saaie, ongeïnspireerde set verschool hij zich achter grapjes die moesten goedpraten dat de man zijn tekst niet kende. Toen hij ook nog nijdige commentaar begon te geven op enkele mensen die de tent verlieten, hadden we het helemaal gehad.   De man moest natuurlijk opboksen tegen de pathos van Kiss The Anus Of A Black Cat en de passie van BoyShouting die we even daarvoor over ons heen hadden gekregen. De laatste, een soloproject van Marc Wetzels van COEM, was misschien wel het beste wat we in Genk te zien kregen. Helemaal alleen, slaagde hij erin een interessante, gelaagde sound op te bouwen met een loopstation. Langs de ene kant werd je van je voeten geblazen door de koortsige performance, langs de andere kant was Wetzels ook de sympathieke gastheer die zijn publiek een glaasje wijn aanbood. Daar kon PJDS nog een puntje aan zuigen.   De jongens van hoofdact The Tellers zijn een begrip in Brussel en Wallonië, maar in Vlaanderen wil het voorlopig nog niet echt lukken. In Genk moesten ze heel hard werken om de aandacht van het publiek vast te houden. Ze haalden hun beste Nederlands en grootste hits uit de kast met wisselend succes. Soms gingen ze volledig de mist in, soms klonken ze als een jonge Blur.   Na een jarenlange afwezigheid staat AFF er terug. Voor volgend jaar zou het festival zelfs uitgebreid worden tot een tweedaags evenement. Wij hebben genoten van deze editie en wensen de vrijwilligers van AFF nog veel succes voor de komende jaren.

05 Augustus 2008
Lene Hardy

1 reactie

Thomas 1 jaar 26 weken geleden
AFF was idd een erg leuk festival! Vooral The Cedars, Mon-o-phone, BoyShouting, Krakow en The Bear That Wasn't waren fantastisch goed. Hopelijk in 2009 meer van dit lekkers!

Nieuwe reactie inzenden

De inhoud van dit veld is privé en zal niet openbaar worden gemaakt.
  • Regels en paragrafen worden automatisch gesplitst.
  • Toegelaten HTML-tags: <a> <em> <strong> <cite> <code> <ul> <ol> <li> <dl> <dt> <dd>
  • U mag PHP code gebruiken. Daarvoor moet u <?php ?> tags gebruiken.
  • Adressen van webpagina's en e-mailadressen worden automatisch naar links omgezet.

Meer informatie over formaatmogelijkheden

Aanraders