Het Absolutely Free Festival is een van die zeldzame zomerfestivals waar jongeren nog in de meerderheid zijn. Naast gratis toegang kon het publiek rekenen op betaalbaar bier, lekker eten (die wokschotel!) een kraaknette wei, een fairtrade omkadering en een frisse, pretentieloze affiche.
Van de vroeg geprogrammeerde bands bleven vooral de lieflijke klanken van
The Bear That Wasn’t en
Birds That Change Colour hangen. Minder lieflijk, maar daarom niet minder goed waren de bluesmannen van
Black ’n Bones. Deze Limbomaniafinalisten waren de eersten die de wei al een beetje wakker wisten te schudden.
Dat laatste lukte ook
Mon-o-phonic, een jongen-meisjeformatie met drumcomputer à la The Kills. Als je weet dat de zangeres ook nog eens PJ Harveyallures had, kan je tegenwerpen dat de band weinig origineel is. Dat klopt, maar ze klonken wel verdomd goed.
PJDS speelt al een leven lang voorprogramma’s en was zo vriendelijk ons er in de AFF-tent aan te herinneren waarom dat ook alweer zo was. In een saaie, ongeïnspireerde set verschool hij zich achter grapjes die moesten goedpraten dat de man zijn tekst niet kende. Toen hij ook nog nijdige commentaar begon te geven op enkele mensen die de tent verlieten, hadden we het helemaal gehad.
De man moest natuurlijk opboksen tegen de pathos van
Kiss The Anus Of A Black Cat en de passie van
BoyShouting die we even daarvoor over ons heen hadden gekregen. De laatste, een soloproject van Marc Wetzels van COEM, was misschien wel het beste wat we in Genk te zien kregen. Helemaal alleen, slaagde hij erin een interessante, gelaagde sound op te bouwen met een loopstation. Langs de ene kant werd je van je voeten geblazen door de koortsige performance, langs de andere kant was Wetzels ook de sympathieke gastheer die zijn publiek een glaasje wijn aanbood. Daar kon PJDS nog een puntje aan zuigen.
De jongens van hoofdact
The Tellers zijn een begrip in Brussel en Wallonië, maar in Vlaanderen wil het voorlopig nog niet echt lukken. In Genk moesten ze heel hard werken om de aandacht van het publiek vast te houden. Ze haalden hun beste Nederlands en grootste hits uit de kast met wisselend succes. Soms gingen ze volledig de mist in, soms klonken ze als een jonge Blur.
Na een jarenlange afwezigheid staat AFF er terug. Voor volgend jaar zou het festival zelfs uitgebreid worden tot een tweedaags evenement. Wij hebben genoten van deze editie en wensen de vrijwilligers van AFF nog veel succes voor de komende jaren.
1 reactie
Nieuwe reactie inzenden