Naar goede traditie slofte Chilly Gonzales naar de centraal opgestelde vleugelpiano, gekleed in kamerjas en pantoffels. First things first en daarom zette hij de microfoon ostentatief aan de kant. Nog voor hij een woord gezegd had begon hij met een ijzingwekkende pianosolo. Schijnbaar achteloos schudde hij een aantal composities uit zijn album 'Solo Piano' uit zijn glanzende mouw, maar niet zonder hier en daar een zijsprongetje te maken naar een flard van een klassiek werk of een van de composities waarmee hij Feist aan de top hielp.
Het was duidelijk dat deze man een avond met mooie en virtuoze pianomuziek zou kunnen vullen, maar daarvoor was hij niet op de trein richting Brussel gestapt. Eenmaal in de huid van zijn personage gekropen, voerde Gonzales een interactief cabaret op met als rode draad wat lappen muziektheorie voor beginners zn zijn eigen plaats binnen de muziekindustrie.
Na wat uitleg over de bouwstenen van muziek, melodie, ritme en harmonie haalde hij een vrouw op het podium, die hem met één vinger op de piano mocht begeleiden terwijl hij een van zijn raps over zichzelf af stak. Hij zou later nog mensen uit het publiek op het podium halen, en telkens zette hij hen (en zichzelf) op uiterst droge manier te kakken, tot groot vermaak van het publiek.
Gonzales kiest voor rap omdat het volgens hem het enige relevante muziekgenre is van de laatste veertig jaar en omdat rappers de enige muzikanten zijn waarvan het gepikt wordt dat ze schaamteloos poen scheppen. Of Beans zoals hij het zelf graag noemt. Het leuke is: Gonzales is ook effectief een sterke, ingenieuze rapper en daarenboven is alles wat hij rapt perfect verstaanbaar, iets wat niet kan gezegd worden van de meeste andere live rapacts.
Als enige stageprop gebruikte Gonzales een iPad, waarop hij ondermeer een haardvuurtje liet branden, een spelletje Simon speelde om het concept van de majeure akkoorden uit te leggen en met een remixapp het hele idee van remixen van alle mystiek ontdeed. Leuk allemaal, maar de songs moesten naar het eind toe het onderspit delven van de grollen. Take Me To Broadway werd te hard door de haspel gehaald en we kregen amper twee nummers van het (uitstekende) album 'Ivory Tower' voorgeschoteld.
Vandaag zat er misschien net iets te veel chili in de mix, maar zelfs dan blijft de kookkunst van deze chefkok iets wat je eens moet gezien hebben. De man beloofde op 11 mei terug te komen, afspraak op Les Nuits dus.
No comments
Nieuwe reactie inzenden