De dag werd voor ons afgetrapt met het optreden van Féfé in de Univers tent. De luidkeelse “Ouuuiiii!” als antwoord op de vraag “Est-ce que vous êtes chauds?” was toen al een understatement, en het zou er niet meteen op verbeteren. Het ex-lid van de Parijse hiphopformatie Saïan Supa Crew is een rasechte entertainer en slaagde er moeiteloos in om ons een uur lang bij de les te houden.
Denk hierbij echter niet aan clichés als “when I say this, you say that” of “let’s see who’s the loudest part of the crowd”, deze artiest kent veel originelere spelletjes. Zo daagde de rapper zijn dj uit om zijn versiertrucs boven te halen, waarop die met zijn beste danspasjes Michael Jacksons Wanna Be Startin’ Somethin’ voorzag van de nodige bewegingen. En toen was het natuurlijk aan Féfé, die als een volleerde Mozes het publiek splitste tot er middenin een doorgang vrijkwam, waarin een eenzame jonge schone op hem moest wachten. Hij sprong van het podium en zong haar tegemoet, waarna de tent weer mocht losbarsten.
Ook op het einde van de show bereikte de interactie met het publiek een absolute climax. Voor het slotnummer I Got A Woman, een cover van Ray Charles, kroop hij op iemands schouders en samen wandelden ze het hele nummer lang door het publiek. Smijt daar nog een paar extra covers, intermezzo’s en meezingers bovenop, en je bekomt een prima show.
Het optreden van Winston McAnuff, de reggae-artiest die de moeilijke taak had om Beenie Man te vervangen op de mainstage, kon ons veel minder bekoren. Die deed het immers heel ‘à l’aise’ met lange, easy skanking rootsnummers en dubwise Studio 1 materiaal.
Zijn zoon Matthew mocht de eerste nummers voor zijn rekening nemen en deed dat stukken beter dan zijn vader, die aanvankelijk een weinig geïnteresseerde indruk naliet. Hij deed maar weinig moeite om onze aandacht te trekken en sleepte zichzelf doorheen de setlist.
Naarmate het optreden vorderde, kreeg hij er echter zichtbaar meer zin in en ging hij wel volledig op in zijn nummers. Tot driemaal toe spartelde hij op zijn rug op het podium zoals een vis op het droge, en naar het einde toe hield hij zijn microstatief omgekeerd boven zijn hoofd. Gelukkig stelden we ons door de hitte met weinig tevreden, maar een waardige vervanger voor Beenie Man was dit zeker niet.
De Duits-Nigeriaanse souldiva Nneka bracht het er dan weer veel beter van af. Ze besteeg het podium met een verrassende nieuwe look (afrokapsel verdoken in een petje, simpel wit t-shirtje, grote bril die ze constant op- en afzette), maar ze had gelukkig ook haar unieke, tedere stemgeluid meegebracht.
Nneka staat voor een gevarieerde combinatie van soul, blues, reggae, salsa… maar evenzeer voor maatschappijkritische teksten. De hoge pieten die haar moederland bij de Nigerdelta uitbuitten moesten er als eersten aan geloven tijdens VIP. Geen ‘Very Important Persons’, maar ‘Vagabonds In Power’, een nummer waarvoor ze op de samenwerking van het publiek wou en kon rekenen.
Daarna tilde ze het vrouwelijke geslacht naar een hoger niveau. Letterlijk, want tijdens de singles Africans en Heartbeat zagen we dat heel wat meisjes de refreinen meezongen van op de schouders van hun vriendjes. Nneka zelf zong haar nummers met heel wat emotie, maar ze kon de nodige intimiteit niet bij iedereen overbrengen. Daarvoor stond ze te vroeg op een te groot podium onder een te warme zon.
Na het middernachtvuurwerk wachtte iedereen vol verwachting op de topact van vandaag: Snoop Dogg. We moesten evenwel nog wat meer geduld uitoefenen, want in ons beste Frans hadden we begrepen dat de Amerikaanse rapper in een paar files had gezeten, maar nu wel bijna ter plaatse was. Na twintig minuten opende de dj met een hiphopversie van de Carmina Burana (Carl Orff), hetzelfde nummer waarmee de dj van NTM gisteren hun show begon.
Daarna verscheen ook de gangstarapper eindelijk op het podium en volgden de eerste hits elkaar op in sneltempo: The Next Episode, P.I.M.P., So Gangsta, Fuck You, Beautiful... Stuk voor stuk samenwerkingen met andere rappers die zich voor de gelegenheid in de laptop van de dj hadden schuilgehouden. De artiesten van de begeleidingsband vulden het kale geluid van zijn scratches gelukkig wat met hun elektrische gitaar, basgitaar drum en toetsen. Hierop klonken de rhymes van Snoop Dogg verrassend helder, wat niet altijd het geval is bij hiphopartiesten van dit calibre.
“Who’s been supporting big Snoop Dogg for 5 years? 10 years? 15 years”, vroeg hij zich af. En hop, met Gin & Juice, 187 On A Motherfucking Cop en Nuthin’ But A G Thang kregen we ook onze portie klassiekers, gevolgd door de obligate ode aan 2Pac. Daarna ging het tempo weer omhoog met recentere hits als Sexual Seduction, Sign en Drop It Like It’s Hot.
Jammer genoeg had de Amerikaanse rapper het optreden van zijn Franse collega Féfé niet meegepikt om daar wat inspiratie op te doen, want deze keer konden we niet ontsnappen aan de moegespeelde “throw your hands in the air, and wave ‘em like you just don’t care” en “Eastside-Westside” spelletjes. Een halfverlamde fan op het podium roepen en die laten dansen in zijn gepimpte rolstoel is wél origineel, maar het laat toch maar een vreemd gevoel achter. Zeker als je die homie 'Feel' gaat noemen...
Damian Marley, die pas de dag erna moest optreden, had wel begrepen dat het geen kwaad kan om eens naar een optreden van een collega te kijken, want die had het hele optreden van Snoop Dogg blijkbaar in de coulissen meegevolgd. De dj sloot gepast af met Jammin’ van diens vader, Bob Marley. Respect, fluisteren wij dan.
No comments
Nieuwe reactie inzenden