. Het solo-vehikel van de Amerikaanse Merill Garbus werd op het podium aangevuld met een bassist, en beiden hadden zij een halfslachtige, witte streep op hun kaak aangebracht die het publiek alarmeerde dat deze dame niet bang is om buiten de lijntjes te kleuren. Ook haar gestreepte zebrabloes bleek achteraf een weggever van formaat.
tUnE-yArDs bouwt met minimale middelen en een loopstation volgens de inmiddels gekende manier haar nummers laag voor laag op. Het consequente gebruik van een ukelele en haar Afrikaans aandoende zanglijnen geven haar een uniek, speels en aanstekelijk geluid. Ze oogt als een doordeweekse
waitress, maar zingt als een Afrikaanse moeder die maniok staat te stampen op de savanne.
The Lion Sleeps Tonight was nooit veraf en ze kreeg al de helft van de zaal aan het dansen, niet mis voor een eerste kennismaking.
Wanneer Wolf Parade een break neemt, maken de twee songschrijvers van deze succesvolle Canadese indierockband tijd voor hun respectievelijke zijprojecten. Dan Boeckner staat over een paar weken te blinken in de Rotonde met zijn Handsome Furs, en vanavond konden we genieten van de keyboardcapriolen van Spencer Krug.
Het was duidelijk dat een deel van het publiek duidelijk speciaal voor Sunset Rubdown afgezakt was. Gezien het feit dat heel wat mensen na een tijdje afknappen op de nasale stem van Krug was de set van slechts een halfuurtje wellicht te rechtvaardigen, maar toch hopen wij dat ze binnenkort de kans krijgen om eens al hun troeven uit te spelen.
Ook het geluid van
Dirty Projectors is verre van doordeweeks te noemen. De grillige gitaartechniek en de in elkaar gepuzzelde meerstemmige vocalen kunnen we nog het best omschrijven als een kruising tussen folk, indie en mathrock. Toch is het project van Dave Longstreth (de zanger en linkshandige gitaarspeler) bezig aan een enorme opmars. Bjork nodigde hen uit voor een samenwerking en ze namen een nummer op met David Byrne voor de benefiet cd 'Dark Is The Night'.
Dirty Projectors waren in topvorm. Vaak leek het alsof de zes groepsleden elk een ander nummer aan het spelen waren, maar alles viel perfect op zijn plaats waardoor er uit de grilligste vormen nog redelijk catchy structuren te voorschijn kwamen.
De hoofdmoot van het optreden was afkomstig uit 'Bitte Orca', en wanneer ze teruggegrepen naar 'Rise Above', hun interpretatie van een Black Flagplaat, werd ook de bandbezetting op het podium herleid tot vier, zoals bij de opnames van de plaat. Als toegift bleef ook Knotty Pine zonder de inbreng van David Byrne moeiteloos overeind.
Dirty Projecters leverde het bewijs dat een band die consequent dwars ligt en moeilijke muziek maakt, dankzij een enorme toewijding en een receptief publiek ook heel aanstekelijk kan zijn.
No comments
Nieuwe reactie inzenden