Het hele Belgische post- en mathrockzootje had ’s middags de files getrotseerd om op tijd een live-uitvoering van Tomàns meesterwerk ‘Where Wolves Wear Wolfwear’ te horen. De zaal was al aardig volgestroomd en de jongens uit Lo-Reninge waren duidelijk niet gewoon op podia van het AB-kaliber te staan.
Het muzikaal verhaal begon aarzelend, en de drive die hun liveperformance altijd weer kenmerkt, ontbrak grotendeels. Bovendien had de band de veertig minuten durende cd-versie na een jaar al op vele plaatsen gewijzigd. We ontwaarden nieuwe postrockdelen die eerder aansloten bij Tomàns vroegere werk en op zich wel goed klonken, maar die tegelijk de soepelheid en het overdonderende van het origineel wat onderuit haalden.
Toen naar het einde toe de sirene weerklonk en een legertje politieagenten passeerde, leek niet alleen het publiek, maar ook de band wakker geworden, en dat leverde uiteindelijk een aardig slot op. Tomàn kreeg op Domino een uitstekende kans om een vlagje te planten in het geheugen van professionele luistervinken, maar liet die kans liggen.
Maar veel tijd om te mopperen was er niet, want de AB had met Three Trapped Tigers alweer een rockeend geprogrammeerd. Het drietal (u vermoedde het al) trapte af met een geweldige drumexplosie. De man met de stokken bestreek alle hoekjes van de ritmiek en overweldigde het publiek zodanig dat het concert uitdraaide op een onemanshow.
Maar overdaad schaadt, en dus dwaalde onze aandacht al snel af naar de keyboardspelers die links en rechts wat magere en eenvoudige synthgeluidjes toevoegden aan het percussiegeweld. Melodie en ritme raakten zo helemaal uit evenwicht, maar het publiek allerminst.
Mount Eerie dan maar. Op hun langspeler 'Wind’s Poem' kon Phil Elverum ons enigszins overtuigen, en dus waren we benieuwd hoe deze natuurman live zijn ding zou doen.
De trage postrock in een erg bassige sound kwam logischerwijs traag op gang. Elverum baseerde zich nadrukkelijk op natuurbeelden en zong in zowat elk nummer over rivieren: “I am the River”, “Show me the river”, “On the riverside”. Op zich geen probleem, maar de stem van de man en de lijntjes die hij trok, scheerden geen hoge toppen, verloren alle richting en verdwaalden in een oeverloos gewouwel waar weinigen zich iets bij konden voorstellen.
Grappig lichtpunt vormde de 50-jarige fagot- en blokfluitspeler, die uit volle borst het beste van zichzelf gaf door zijn… niet-versterkte instrumenten. Neen, van Mount Eerie kregen wij het niet warm, hoe dankbaar de frontman zich ook toonde tegenover de ondertussen volgelopen zaal.
Dat de tickets hoogstwaarschijnlijk niet voor de eerste drie bands de deur waren uitgegaan, werd uiteindelijk ook op het podium duidelijk. Fuck Buttons, het duo uit Bristol, tapte uit een heel ander vaatje.
Noem het experimenteel, noem het noise, noem het trance, minimal of elektro, maar noem het zeker niet slecht. Fuck Buttons construeert rond schijnbaar eenvoudige melodieën en beats een oorverdovende geluidsbom die het hele optreden lang op ontploffen staat. Het publiek sloot de ogen, droomde weg en was net op tijd weer bij de les voor 65daysofstatic.
Het was alweer goed een jaar geleden dat we de band uit “Sheffield, England” gezien hadden, en dat betekent dat we een honderdtal optredens gemist hebben. Dat dit kwartet onophoudelijk podia betreedt, begint ondertussen te lonen. Na al die jaren staat er een geoliede machine die perfect weet waarmee ze bezig is, maar ondertussen ook de ruimte vindt om de nummers altijd weer opnieuw op een andere manier aan te pakken.
Await Rescue stroomde als Broeder Jacob door hun vingers, en met diezelfde vingers in de neus speelde de band ook nieuw werk. Wat opviel, was dat keyboards en synths de mathrock meermaals omtoverden tot “mathelektro”. En zo ontsproot zich, net voor de bis, een wervelende elektronische climax, waarbij de drummer zijn eigen voorgeprogrammeerde drumsample overklaste en waarin Fuck Buttons uiteindelijk tot voorprogramma werd gedegradeerd.
Met afsluiter Radio Protector stoomde de band de coulissen in. En de mensen? Die kirden van plezier. Of hoe eenzelfde podium te groot kan zijn voor de ene band en te klein voor de andere.
No comments
Nieuwe reactie inzenden