Dranouter aan Zee staat duidelijk in bloei. Met een tentje bij, een resem aan komieken en tonnen randanimatie stond het vooraf al vast dat dit een mooie editie zou worden. Hoewel de zon zich maar met mondjesmaat toonde, was Dranouter plage al bij de aanvang aardig gevuld. Zowel jong als oud kon zich vermaken met enerzijds de randanimatie buiten en anderzijds de folky tunes binnen de tentzeilen.

Zo was de Kring een tent die niet vaak leeg te vinden was. Net als op Folkfestival Dranouter, had men ook hier een knus en klein tentje neergepoot waar tal van standupcomedians, kleine bands en acts het beste van zichzelf gaven. Edely mocht aftrappen en dat deed het duo wonderwel. One Man Guy breide er een mooi, doch ingetogen vervolg aan. De singer-songwriter met keyboard speelde tot de tent er stil van werd.

Minder stil was het op de mainstage. Daar bracht No Crows ­– Waterboysviolist Steve Wickham incluis - vrolijke songs ten berde voor een quasi lege tent. Gelukkig raakte de tent al gauw wat meer opgevuld toen Buscemi op de bühne verscheen, voor de gelegenheid geflankeerd door The Michel Bisceglia Live Band. Met een jazzy loungesetje was dit het ideale moment aan om nog even te verpozen met een van de heerlijke cocktails in de hand. Toch kon de liveband op weinig sympathie rekenen. Hier en daar werd zelfs het woord "Kutwijf" in de mond genomen, als het over zangeres Joy ging. Maar dat willen we natuurlijk niet gezegd hebben.

Een band waar geen slecht woord over valt, is wel Buena Vista Social Club. Het twaalftal - deels op gezegende leeftijd, deels jonge snaken - keek uit op een behoorlijk afgeladen tent. Hoewel de thermometer geen zin had om ook maar een beetje de hoogte in te gaan, kreeg iedereen het oprecht warm van de zomerse klanken. Ook de mannen op het podium amuseerden zich klaarblijkelijk nog steeds. En dat na meer dan duizend concerten.

Toch had het jammerlijke heengaan van heel wat leden zijn sporen nagelaten: de zangstijl is lichtjes veranderd en de sound is niet meer dezelfde als tien jaar terug. Maar niet getreurd, Chan Chan en Candela konden het nog steeds. Elke uitbarsting op het podium werd spontaan onthaald op een overweldigend applaus. Hoe prachtig de ondergaande zon aan de horizon ook mocht zijn, tegen wat de toeschouwers op het podium te zien kregen, vermocht ze niets.

En dat veranderde niet bij Arsenal. Hoewel de Belgische band iets helemaal anders bracht dan BVSC, was het amusementsgehalte minstens even hoog. Het septet zette beenhard in met Turn Me Loose, om daarna helemaal wild te gaan met Estupendo. Onmogelijk om hierbij stil te blijven staan. Ook Longee, maar vooral Lotuk en Saudade deden de tent net niet de lucht ingaan. Het optreden was één groot strandfeest: mooie vrouwen, hippe muziek en een sfeertje waar men u tegen kan zeggen. Sensuele zangeres Leonie Gysel draaide er alvast haar hand niet voor om om de niet-dansers over de brug te slepen. Een feestje en twee bisnummers later werd de mainstage met een glimlach afgesloten.

Maar er was nog meer: Buscemi maakte er samen met Squadra Bossa een gezellig feestje van, alwaar het bier rijkelijk vloeide. Zelfs bij het frisse weer werd de Noordzee gebruikt om lekker te skinnydippen. Niet aan ons besteed echter, want de volgende dag beloofde opnieuw heel wat moois te bieden.

27 April 2009

Thomas Morlion