Dat hoogtepunt startte op deze laatste dag al bijzonder vroeg. Om 18 uur was er een speciaal en bijzonder intiem concert van Elfin Saddle gepland. Op het kleine podium aan de achterkant van de Balzaal bracht het koppel Emi Honda (een Japanese die je zo in twee breekt) en Jordan McKenzie (een boom van een Canadees) een set die één en al warmte uitstraalde. Om die warmte op te roepen, werd er gebruik gemaakt van ondermeer een zaag, een fluit, een glockenspiel, subtiele drums en gitaar, een accordeon die met één arm bediend kan worden en zelfs belletjes aan hun voeten. Zo wist het duo een heel vol geluid op te roepen en bewezen ze erg veelzijdig te zijn, temeer omdat ze allebei zo goed als elk instrument lijken te bespelen. De sterkte van Elfin Saddle licht echter in het vocale: afwisselend in het Japans en het Engels, maar vooral de combinatie van de twee stemmen maakte van dit kleine optredentje één van de hoogtepunten van deze vierdaagse.
De aanwezigheid van Sarah Siskind op Etoiles Polaires Montréal was enkel en alleen te danken aan het feit dat ze als support van Bon Iver aan het touren is. Haar solo-optreden in een wel heel luidruchtige Concertzaal was dan ook nog eens behoorlijk overbodig. Akkoord, ze bewees bij momenten over een stem als een huis te beschikken en haar gitaarspel deed ons meermaals aan Jeff Buckley denken, maar een nummertje of drie had wel volstaan.
Voor meer dan één Bon Iver-fan was de doortocht van Land of Talk haast een marteling. Hun gevoelige oortjes waren duidelijk niet klaar voor een goede portie rock-‘n-roll. Wanneer die portie dan ook nog eens een klein uur bleek te duren, waren sommigen ongetwijfeld de wanhoop nabij. Wij konden er echter niet genoeg van krijgen want de groep was duidelijk in topvorm. Dat ze nog maar zelden voor zo een groot publiek gespeeld hadden, zal er ongetwijfeld voor iets tussengezeten hebben.
Het sympathieke trio plukte afwisselend uit hun ep ‘Applause Cheer Boo Hiss’ en hun net verschenen debuut ‘Some Are Lakes’ (geproducet door Justin Vernon ofte Bon Iver, wat meteen de link verklaart). Daaruit onthouden we vooral de schitterende titeltrack en het enige rustpunt It’s OK. Uit de ep waren het dan weer All My Friends en het sublieme Speak to Me Bones dat ons nekhaar deed rechtstaan. Alwéér een hoogtepunt dus.
Het is ietwat absurd dat de absolute headliner van dit festival helemaal niet uit Montréal komt, maar na de weergaloze doortocht van Bon Iver in een overvolle en snikhete Balzaal in mei, hoor je ons niet klagen. Een bezwerende a capella intro snoerde als een klap de mond van de luidruchtige Concertzaal, dat het komende anderhalf uur zijn mond niet meer zou durven opendoen, behalve om tussendoor hysterich “Justin” te krijsen. Net als op de vorige optredens, kwam ook nu zo goed als de hele plaat ‘For Emma, Forever Ago’ aan bod, te beginnen met quasi perfecte versies van Flume en Lump Sum. Het daaropvolgende Creature Fear deed met zijn chaotische einde even aan Neil Young denken. En dat zou niet de enige keer zijn vanavond.
[pagebreak]
Naast de oude nummers ook drie nieuwe nummers van de te verschijnen ep ‘Blood Bank’: het vluchtige Beach Baby, het door de piano aangedreven Babys en de rockende afsluiter (als tweede bisronde!) Blood Bank. Er slopen ook twee covers in de set: een uitmuntende versie van Talk Talk’s I Believe in You en het van én met Sarah Siskind gebrachte duet Lovin’s for Fools dat te mooi was voor woorden. Andere hoogtepunten waren ondermeer de single Skinny Love, die dankzij de drie andere bandleden die voor percussie zorgden erg krachtig klonk. Ook het solo gebrachte Re: Stacks en de aanvankelijke afsluiter The Wolves met een uitzinnige 1200 mensen als achtergrondkoor, zullen nog lang in ons geheugen gegrift staan. De magie die in mei in de Balzaal hing, werd vanavond jammer genoeg niet geëvenaard, maar dat neemt niet weg dat dit concert minstens even indrukwekkend was.
De beloofde afterparty begon vroeger dan we dachten en dat onder de naam Think About Life. Akkoord, de hyperkinetische zanger Martin Cesar had misschien iets minder de komediant moeten uithangen en ook akkoord, hun beats en samples lijken bij momenten wat plat maar hey, dit is net wat wij nodig hadden na vier slopende dagen doorheen het brede muzikale Montréalse landschap. Dit was met andere woorden een stijlbreuk van jewelste. Meer dan eens deed Think About Life ons denken aan TV On The Radio en daar zit vooral de stem van Cesar voor iets tussen. We ontwaarden ook het snedige van Bloc Party en de beats van The Rapture maar het geheel klonk meer poppy dan die drie groepen samen. In hun thuisbasis zijn ze blijkbaar al een bescheiden hype en ze hebben alleszins alle potentieel om ook hier potten te breken.
De vervroegde afterparty werd onverwachts voortgezet met Handsome Furs. Het koppel Dan Boeckner (die hier twee dagen eerder al stond te schitteren met Wolf Parade) en Alexei Perry had elkaar zes weken niet gezien en dat zorgde voor vonken op het podium. Boeckner liet duidelijk verstaan dat ze na dit optreden eens goed van bil zouden gaan en het leek wel alsof ze die seksuele spanning ook overzetten op hun muziek. Handsome Furs live staat mijlenver van Handsome Furs dat we kennen van hun debuut ‘Plague Park’ dat vorig jaar uitkwam. Perry zorgde voor loeiharde en extreem dansbare beats terwijl Boeckner zich als een maniak uitleefde op zijn gitaar. Meer moet het blijkbaar niet zijn om een fantastische en ontzettend energieke set neer te zetten. De gedroomde afsluiter van dit festival.
Etoiles Polaires is een uniek festival in ons landje, dit niet enkel door het originele concept, maar des te meer door de omkadering ervan. De organisatoren zijn er op sublieme wijze in geslaagd de geest van de alternatieve Montréalse muziekscene over te brengen naar de Vooruit en na vier dagen zijn we er vast van overtuigd dat deze Canadese grootstad een broeiplaats is voor een hele resem nieuwe hypes.
No comments
Nieuwe reactie inzenden