Onder het motto ‘niet lullen, spelen maar’ blonk de groep uit in zelfzekerheid. Zo hadden ze ook een ‘gedurfde’ primeur in petto: voor het eerst werd Acrobats, de laatste track van hun debuutalbum ‘Enter The Characters’, live uitgevoerd. Niet meteen een stunt of een nummer waar je sprakeloos van zou worden, maar toch. De favoriet die ons wel wakker schudde: Shut Up Narcissus.
Iets onstuimiger moest de set van The Heavy worden, zo dachten we toch. Helaas bleken de Noidse jongens Dan Taylor, Kelvin Swaby, Chris Ellul en Spenger Page tijdens Cause For Alarm vier propere doetjes te zijn die ons in zachte soulsferen zouden induffelen.
Alhoewel, met de woorden ‘Are you ready for some rock-’n-roll?’ was het onmiddellijk nadien tijd voor het zogezegd stevig materiaal. Toch brak de band niet echt los op het podium. Buiten de nummers Oh No, Not You Again en How You Like Me Now was er geen enkel spoor van smerige rock-’n-roll te bespeuren. Wat gelukkig wel in de verf gezet werd, was hun aanleg voor muzikale schizofrenie. Wij hadden een lichte voorkeur voor hun soulzijde, bijvoorbeeld met No Time.
Nog opmerkelijk volk, hoewel niet op de affiche vermeld, was een mannelijke bruid die het podium tot tweemaal toe mocht betreden. Terwijl The Van Jets weer eens het ene hitwonder na het andere - ongeveer hun hele plaat ‘Electric Soldiers’ – erdoor joeg, maakte frontman Johannes toch nog even tijd voor een adempauze en een openingsdans op het titelnummer.
Maar de irritatielimiet werd snel overschreden toen de valse haren van de bruid in de stemsleutels van de zanger zijn gitaar bleven haperen. Het ongelukkige noodlot sloeg net niet toe. Het spel was en bleef goed, hoewel het nieuwe en overweldigende er na drie jaar wel duidelijk van af is.
Die openingsdans werd op verzoek van Tim Vanhamel tijdens de verklede Disko Drunkards vervangen door een officiële bruidskus met een Glimmer Twin aka co–bruid. Let’s Get Physical, in de letterlijke zin dan. Het publiek zelf stond minder te popelen voor fysieke beweging, terwijl daar nochtans een goeie muzikale aanzet toe werd gegeven. Misschien lag de kater van de dag voordien nog iets te zwaar op de maag.
Maar voor de echte love, peace & freedom, moesten we natuurlijk bij Anthony B zijn. Er zat niet veel meer variatie in dan dat, maar sfeer en samenhorigheid was er, zoals dat moet. Lekker knus op elkaar gedrukt zweefden hoofden van links naar rechts op de tonen van reggaegitaren. En wanneer dat enthousiasme even vervaagde, vlogen samen met de tijdelijke ophitsende drumhits de benen weer in de lucht. Het moet niet altijd moeilijk zijn.
Wat nadien wel op monotonie uitdraaide, waren de sets van Brodinski en Don Rimini. De twee Fransmannen hun stijlen hebben net iets té veel gemeen om het lange tijd boeiend te houden. Techno à la Goldigger werd met erg veel enthousiasme onthaald en de set werd later feestelijk voortgezet met beats op de Peanuts-wijze, maar die plaat gaf de indruk iets te lang na te galmen in onze oren.
Uiteindelijk regende de dag en het publiek een beetje uit, te merken aan de dj-set van Fischerspooner, die tot drie keer vroeg ‘What’s going on?’. Spijtig genoeg kon niemand hem van een degelijk antwoord dienen, hoe hard men ook zijn best deed.
No comments
Nieuwe reactie inzenden