Odean Pope mag dan minder bekend zijn bij het grote publiek, jazzkenners dragen de bandleader en multi-instrumentalist al jaren op handen. Collega Joe Lovano noemde Pope ooit “a bad, bad, bad, beautiful musician”. In de sfeervolle Bijloke maakte Pope die epitheta helemaal waar. Gepiep, gekraak en andere onorthodoxe klanken perste hij uit zijn sax, maar tijdens een gloedvol gerekt solostuk toonde hij zich ook van zijn meest delicate kant.
Odean’s List, zoals Pope zijn nieuwe nonet had gedoopt, omvatte het kruim van de hedendaagse jazz, met onder meer drummer Jeff ‘Tain’ Watts (ex-Branford Marsalis), de virtuoze bassist Lee Smith (vader van de nog bekendere Christian McBride) en de jonge George Burton, een veelbelovend pianist die de storm in de vingers nog wat moet laten luwen. Deze band, met zeskoppige blazerssectie, blonk uit in glorieuze melodieën en rake solorondes.
Pope, een prille zeventiger, hield zijn band op een vrij losse manier in het gareel. Bij momenten maakte het samenspel een wat nonchalante, ja zelfs chaotische indruk. En toch liet Odean’s List je niet onberoerd. Drummer Watts legde naar goede gewoonte meteen een onweerstaanbare groove neer. Complexiteit en lyriek verbroederden. En Pope wilde blijkbaar van geen ophouden weten. Of was het zijn circulaire ademhaling die hem zo licht in het hoofd maakte dat hij zijn danklijstje bleef herhalen tot enkele roadies de piano al in de coulissen duwden?
Zakelijker, ietwat wisselvalliger maar toch bevredigend was de doortocht van Pat Metheny. De gitarist – voor wie hem niet kent, hij is de meest besproken jazzgitarist van de voorbije dertig jaar – pakte uit met zijn indrukwekkende ‘Songbook’, een catalogus die het meer dan eender welk repertoire verdient gespeeld te worden. En de fans kregen wat ze wilden.
Een eeuwig dankbare, maar toch wat afstandelijke Metheny verstopte zijn gelaat in het almaar stuggere ooievaarsnest op zijn hoofd. Hij speelde wel alsof zijn leven ervan af hing. Maar voor de duidelijkheid: dat doet hij altijd. Met Phase Dance nam hij meteen een duikvlucht naar zijn prille solocarrière om met een dromerige versie van Bowie’s hit This Is Not America voor een eerste hoogtepunt te zorgen.
Na het uitstekende Proof, één van de recentere composities, werd Are You Going With Me? te licht bevonden. De JJ Cale-achtige riff was noodgedwongen een sample en de anders zo elegant musicerende Lyle Mays bootste de originele klanken (zelfs de mondharmonicasolo) na op zijn Korg-synth. Eerder goedkoop. Metheny zelf leek een en ander recht te zetten met een furieuze synthgitaarsolo, die echter verzandde in een dolgedraaide trashjazzorgie.
Maar geniaal aan Metheny is dat hij zijn luisteraars door het hele gamma aan emoties leidt. Na de extase van Are You Going With Me? trakteerde hij op treurnis met het akoestische Farmer’s Trust.
Bassist Steve Rodby stond er van nature wat passief bij en Metheny’s rechterhand Lyle Mays had gerust wat meer in de spotlights mogen staan, maar meesterdrummer Antonio Sanchez stelde nooit teleur. Integendeel. Hij maakte Lone Jack, een van Metheny’s strafste composities, beter dan we ze ooit hoorden. Vol van emotie, zin voor melodie en een verbluffende inventiviteit schudde hij een solo uit de mouwen die als geen ander aanspraak maakte op het predicaat “song within a song”.
Een staande ovatie was het deel van de Pat Metheny Group.Voor een mooi overzicht van een ronduit schitterende carrière is dat de normaalste zaak van de wereld. En het was op enige reserve na een zeer terechte geste.
No comments
Nieuwe reactie inzenden