Dat er veel boeiende muziek uit het Hoge Noorden komt, is ons al langer bekend. Namen als Björk, Sigur Rós, Múm, ... zijn al lang buiten de landsgrenzen bekend. Maar wat velen niet weten, is dat de muzikale bedrijvigheid in IJsland zelf ook bijzonder hoog ligt. Het aantal groepen kunnen we gewoon niet tellen. Gelukkig kon een groot deel ervan zichzelf aan de (inter)nationale pers tonen op Iceland Airwaves.
Zo onder andere de mensen van Bedroom Community, het label van Valgeir Sigurðsson dat we eerder al tipten. Namen als Ben Frost, Sam Amidon, Nico Muhly en Valgeir himself stonden op de affiche voor hun labelavond op vrijdag 17 oktober, aangevuld met bevriende muzikanten als Amiina en Kippi Kaninus, de Franse Yroyto en de Canadese Owen Pallett die concerteert onder de naam Final Fantasy.
Yroyto mocht de spits afbijten en slaagde erin de toon te zetten voor de rest van de avond. Een man achter zijn laptop die donkere soundscapes neerpootte, begeleid door zijn visuals.
Ben Frost volgde en vroeg voor de gelegenheid de meisjes van Amiina mee op het podium. Frost klonk iets vrolijker dan we gewoon zijn, al moet dat uiteraard genuanceerd worden. Zijn sets klinken altijd hard en bevreemdend en weten ons steeds te treffen. Dat was deze keer niet anders. Na zijn set besloten we dan ook fan te blijven van deze elektronica-man.
Amiina betrad het podium met één meisje minder deze keer, maar bracht wel Kippi Kaninus mee. Alles baadde in de typische zachte en dromerige Amiina-sfeer, maar Kippi Kaninus wist er toch zijn eigen draai aan te geven door middel van zijn eigen typische soundscapes. Ze speelden maar een korte set van zo’n 20 minuten, wellicht door de afwezigheid van de celliste, maar misschien was het wel de mooiste set van de avond.
Sam Amidon volgde, de Amerikaanse man met de banjo die al even vertoefd bij Bedroom Community en er zijn geprezen ‘All Is Well’ uitbracht. Een begenadigd zanger is Sam Amidon niet, maar wel een goede songschrijver en een uitstekend entertainer. Op het podium werd hij geruggensteund door zijn label-vrienden en het speelplezier droop ervan af. We zongen vrolijk mee met Johanna en toonden onze danskwaliteiten op Little Johny Brown.
Nog niet goed en wel uitgedanst kregen we echter te horen dat die andere Amerikaanse muzikant, Nico Muhly, respijt moest geven voor deze avond. Wel besloten de mensen van Bedroom Community om twee van zijn composities van zijn nieuwste album ‘Mothertongue’ te spelen. Wonders werd als eerste gebracht, aangevoerd door Helgi Hrafn Jónssons gezegende stem. Deze Helgi kennen we vooral als trombonist bij de laatste tour van Sigur Rós, maar schrijft ook zijn eigen ingetogen nummers. Van die nummers zijn we niet zo'n fan, maar zijn muzikale kwaliteiten mogen en kunnen we niet ontkennen. Sam Amidon bracht daarna The Only Tune en dat klonk bijzonder vernuft. Nico Muhly’s modern klassieke composities liggen niet zo makkelijk in de oren en zijn waarschijnlijk niet voor iedereen weggelegd, maar wij waren bijzonder onder de indruk en houden deze man zeker in het oog.
Labelbaas Valgeir Sigurðsson was de laatste IJslander op het podium die avond. Een jaar geleden bracht hij zijn debuutplaat ‘Ekvilibrium’ uit en wij hoorden in zijn set nog enkele bekende nummers. Toch slaagden Valgeir en zijn muzikanten erin om de nummers een volledig nieuwe draai te geven en de vocale stukken op te vullen met andere instrumenten. Dat we van hem nooit twee keer eenzelfde set horen, maakt ons bijzonder blij. We kijken alvast uit naar meer nieuw werk.
Afsluiter van de avond is
Final Fantasy. Een straffe Canadese muzikant die het enkel doet met zijn stem en een viool. Door middel van loops en effecten weet hij toch een zeer volle klank te bereiken. Iedereen keek ademloos toe en we juichten zelfs om een bisnummer.
Deze alreeds derde Bedroom Community-avond op Iceland Airwaves was een groot succes, getuige daarvan de muzikale kwaliteit en de massale publieksopkomst. Wij spotten ook enkele muzikanten van Sigur Rós en wensen met hen Bedroom Community een mooie toekomst toe.
Maar er was meer...
[pagebreak]
Enkel en alleen naar Reykjavik afreizen voor de Bedroom Community-avond, het was ongetwijfeld de moeite geweest. Maar nu we ons toch in de hoofdstad van IJsland bevonden, maakten we van de gelegenheid gebruik om ook bij de rest van de Iceland Airwaves-affiche ons oor te luister te leggen.
Een eerste grote vermelding gaat daarbij naar het half IJslandse, half Belgische Mógil. Zij betraden een klein podium met een pasgeboren debuut onder de arm: ‘Ró’. Hun muziek categoriseren is moeilijk. Gemakshalve noemen we het een combinatie tussen klassiek en folk. Heida’s loepzuivere stem zong IJslandse teksten en werd begeleid door saxofoon, viool en gitaar. We zagen en hoorden topmuzikanten aan het werk. De publieksopkomst was schraal, maar alle aanwezigen bleven bijzonder stil en waren achteraf meer dan gecharmeerd door deze nieuwe ontdekking.
Ook Ólafur Arnalds kon ons bekoren. Deze geliefde jongeheer was al meermaals te gast in België en kon ook in eigen land al zalen vullen. Zijn composities met piano, strijkers en elektronica klonken bijzonder geslaagd, iedereen werd er terstond stil van. Nummers uit zowel ‘Eulogy For Evolution’ als ‘Variations Of Static’ passeerden de revue, net als nieuwe en nog nooit gehoorde nummers. Zo hebben we het graag. Enige minpunt: de set was veel te kort. Maar zo gaat dat nu eenmaal op festivals, zeker?
Want ook Parachutes speelde later op de avond zo’n korte set. Ze kregen hun zaal volledig vol en speelden op een veel te klein podium. Toch was het puur genieten. Hun vele belletjes, klokkenspelletjes en dergelijke gingen een beetje verloren, maar hun charme was sterk aanwezig. Er werden ook lustig belletjes in het publiek gegooid, zodat iedereen mooi kon meedoen. Parachutes is zo’n groep waar iedereen verliefd op zal worden. Hun lieve liedjes zullen zonder twijfel menig harten doen smelten.
Tot slot willen we nog twee bijzondere groepen vermelden. For A Minor Reflection tipten we eerder al en op Iceland Airwaves palmden ze ons volledig in. Hun muziek is niet echt vernieuwend te noemen en wordt snel ondergebracht bij post-rock, maar de connectie tussen de groepsleden is er én ze leveren kwaliteit. Dat deze mannen volgende maand zullen imponeren als support voor Sigur Rós op hun Europese tournee staat nu al als een paal boven water.
Rökkurró is dan weer een groep die enorm sterk gegroeid is en heel stevig in zijn schoenen staat. Ze brengen nog steeds heel charmante muziek met warme instrumenten als cello en accordeon. Ólafur Arnalds nam hen al mee op tournee door Duitsland en als het van ons afhangt duurt het niet lang vooraleer ze opnieuw buiten hun landsgrenzen touren.
Op de affiche bespeurden we ook nog internationale namen als Crystal Castles, Fuck Buttons, Vampire Weekend,... Groepen die we doorgaans erg kunnen smaken, maar deze keer links lieten liggen. Voor zulke groepen hoeven we immers niet meer richting IJsland te vliegen. En stiekem hopen we dat we dat voor alle andere beloftevolle groepen binnenkort ook niet meer hoeven te doen. Maar dan nog zeggen we graag: tot volgend jaar, Iceland Airwaves!
No comments
Nieuwe reactie inzenden