Hadden we trouwens al gezegd dat de namiddagbands op Les Ardentes niet zo veel voorstellen, of toch op weinig publieke belangstelling kunnen rekenen? Ook op de laatste dag was dat niet anders. Christian Scott is een jonge Amerikaanse trompettist die er als eerste in slaagde om onze handen op elkaar te krijgen, maar naast ons waren er maar een paar tientallen andere aanwezigen in de HF6.
Samen met zijn begeleidingsband (vleugelpiano, contrabas, bluesgitaar en drum) kende hij een moeilijke start. Door technische problemen hadden ze immers een kwartier vertraging opgelopen, wat zowel hem als de stage manager merkbaar niet zinde.
Maar eens zijn vier kompanen de intro van de show inzetten, kon Scott zich beginnen focussen op zijn instrument en kwam alles op zijn pootjes terecht. Het quintet bracht geen zuivere jazz, maar eerder jazzfusion, dat het midden hield tussen jazz, hiphop, neo-soul en rock. Maar er was ook heel wat ruimte voor improvisaties en solo’s van de diverse instrumenten, waarbij de frontman graag een stapje opzij zette.
Daarna mocht de helft van die podiumset-up blijven staan voor het optreden van José James, eveneens een beloftevolle, jonge Amerikaan. Zijn instrument is zijn zachte stem, en zijn handelsmerk is zijn snelle gemompel, waarbij hij als een basgitaar gaat klinken. Hij kan zich evenwel ook meten aan de toetsen, hoorden we wat later in een onderonsje met de pianist.
Ook hier kregen we de ene solo na de andere, en de extreem lange versies van Park Bench en Warrior waren muzikaal gezien het beste wat we op Les Ardentes te horen kregen. Mooi ook, hoe de muzikanten zo opgingen in die verschillende solopartijen. Muziek voor in intieme kring, al was dertig toeschouwers misschien iets té intiem.
Voor Selah Sue stroomden steeds meer festivalgangers binnen in de Halles des Foires, en op het einde van haar set merkten we dat die veel voller zat dan we dachten. Blijkbaar heeft Selah Sue ook heel wat fans aan de overkant van de taalgrens, en terecht.
Op Couleur Café waren we al uitermate tevreden over haar nieuwe show. Nu had ze wat geschoven met de setlist, waardoor de bekendere nummers wat meer vooraan kwamen te staan en ze voor een moeilijker einde koos. Watch and learn, Miss Badu.
Wie je niets meer moet leren over het entertainen van een publiek, is Sharon Jones, of het antwoord op de vraag “hoeveel funkiness gaat er in 110 pond?” Met haar korte, brede lichaam en de enorme moedervlek boven haar wenkbrauw is ze niet bepaald een streling voor het oog, maar oh boy… wat een entree! En wat een stem!
De negen Dap-Kings zetten ons in beweging met hun blazers, slagwerk en gitaren, en halfweg het eerste nummer toonde Sharon Jones ons een paar van haar ‘funkmoves’, zoals de soultrain, funky chicken en swim.
Daarna zakte de vaart van het optreden evenwel wat weg, maar naar het einde toe werd het tempo weer helemaal opgevoerd. Tijdens het slotnummer ging ze tekeer als een zottin met een ernstige vorm van
vibritis, die zich snel verspreidde van haar voeten naar haar knieën, heupen, armen, nek en hoofd.
En zo zagen we hier toch nog een paar straffe madammen aan het werk...
No comments
Nieuwe reactie inzenden