Nadat we na lang aanschuiven eindelijk de campingsite hadden bereikt, repten we ons meteen naar het Open Air Parc, waar de Britse Jamie Lidell en zijn Amerikaanse begeleidingsband ons al stonden op te wachten. Ze openden hun set met The Ring, de eerste single uit het nieuwe album ‘Compass’. Een valse start, want drums en percussie stonden veel te luid afgesteld, terwijl de zang er niet goed door kwam. Dat tweede probleem werd gelukkig snel opgelost, maar het slagwerk zou het volledige optreden op datzelfde niveau blijven staan.
Jamie deed er ondertussen alles aan om de aandacht van zijn lome publiek te pakken te krijgen. Zo bracht hij ondermeer wat variatie met een beatboxintermezzo voor de oldskool Lidellfans, en waande hij zichzelf even een flauwe stand-upcomedian toen hij de aanwezigheid van Feist aankondigde voor Enough Is Enough. Uiteindelijk ging het hier enkel om een virtuele aanwezigheid en mocht het publiek dat refrein dan maar zelf voor onze rekening nemen.
Toch duurde het ruim drie kwartier vooraleer er wat meer beweging voor het podium kwam. Ondermeer voor de lang uitgerekte hitsingles Multiply en Another Day. Al kon de waterslang die op dat moment voor het podium passeerde daar ook voor iets tussenzitten… . Feit was dat dit een heel verdienstelijk optreden was, maar dat de vonk niet oversloeg naar de andere kant van de main stage. Daarvoor was het simpelweg nog iets te warm, te klaar en te vroeg.
Twee uur later waren die omstandigheden al veel beter voor het optreden van Cypress Hill, de Latijns-Amerikaanse hiphopcrew die hier hun achtste studioalbum ‘Rise Up’ kwam voorstellen. B-Real en Sen Dog laten zich live al jaren bijstaan door percussionist Bobo en DJ Muggs, maar die laatste wordt op deze tour vervangen door Julio G. De gamers onder jullie kennen die misschien van zijn verschijning in ‘Grand Theft Auto: San Andreas’.
Voordat we wat nieuw materiaal te horen kregen, warmde het viertal ons op met enkele klassiekers als Hand On The Pump en How I Could Just Kill A Man vanop hun oudere cd’s. Maar ook op dat nieuwe album – waarvoor de Californiërs de hulp inschakelden van artiesten als Tom Morello (Rage Against The Machine), Everlast en Pitbull – weten ze hiphop en rock weer te verzoenen met hun latino-invloeden. Denk maar aan de eerste single Armada Latina of ook nog aan Get ‘em Up, dat al sinds enkele dagen hardnekkig in ons hoofd bleef hangen.
Wie Cypress Hill zegt, zegt cannabis, en dus kon de ode aan ene Mary Jane ook nu weer niet uitblijven. Na Insane In The Brain kregen we I Wanna Get High, Stoned Is The Way Of The Walk en Hits From The Bong netjes in een medley verpakt, waarna Dr. Greenthumb Sen Dog van zijn rokershoest moest komen verlossen. Vervolgens was er nog een battle tussen Julio G en Bobo en een resem nummers uit ‘Rise Up’, waardoor de rappers de balans tussen oud en nieuw mooi in evenwicht hielden.
Een afgelikte show, die misschien wel iets té goed voorbereid was. Ruimte voor wat improvisatie of wat gekleur buiten de lijntjes was er immers niet. Ook niet in de weinig enthousiaste bindteksten, waarbij we het gevoel hadden dat "Belgium" de enige variabele was. Tenslotte horen en zien wij een elektrische gitaar nog steeds liever live dan in een laptop. Het zou een even grote meerwaarde betekenen als die aanvullende percussie van Bobo.
Vervolgens hadden we de keuze tussen Pavement in het Parc Astrid en Missy Elliott in de Halles des Foires. We gingen voor de tweede optie, en we merkten al snel dat we daar goed zaten. Nadat de dj ons wat had opgehitst, de lichten de goedgevulde zaal verkenden en een tiental dansers het podium opklommen, steeg de spanning ten top. “Where’s the real bitch?”, weerklonk er door de boxen. En toen schopte Missy haar goocheldoos open: “I’m right heeere!”
Drie minuten later hadden we al evenveel hits gehoord. Ze wisselde constant van plaats met haar backup-MC, de klassiekers bleven elkaar in sneltempo opvolgen en de dansers wisselden om de haverklap van kledij, waardoor we meer dan een paar ogen tekort kwamen. E = mc² en Missy Elliott = E tot de macht vijftien. Wat een energie!
Het zweet stond ons al aan de lippen toen ze voor de eerste keer van het podium verdween om een ander trainingspak aan te trekken. De dj gunde ons die pauze echter niet en hield ons ondertussen bezig met enkele recente r&b-hitjes. Ze bracht verkorte versies van Work It en Pass That Dutch, en daarna dook ze alweer achter de coulissen voor een kostuumwissel. Deze keer was het haar nieuwste poulain Sharaya die ondertussen de show mocht stelen, en daarna liep het mis.
Nadat ze al vijf keer “Brussels” in plaats van “Liège” had geroepen, moest ze het eerste boegeroep incasseren. Ze was zich echter van geen kwaad bewust en kondigde aan dat ze zometeen Loose Control zou opvoeren. Maar eerst moest het publiek een gang maken, zodat ze tot bij de PA kon lopen. Hierop ontstond heel wat rumoer, getrek en gesleur, waarna ze uiteindelijk moest beslissen om het anders aan te pakken. Gewoon springen dan maar, wat natuurlijk wel lukte, maar weinig origineel was.
Hierna zat ze er werkelijk helemaal door en kende de show een duidelijk kantelpunt. Uitgeteld probeerde ze het tempo te verlagen en vroeg ze naar haar bling-blingschoenen. Ze gooide de eerste schoen pas in het publiek nadat ze er een paar minuten mee stond te zwaaien en ook die tweede schoen liet veel te lang op zich wachten. Tenslotte weerklonk Rock The Boat van haar goede vriendin Aaliyah door de boksen, opgedragen aan alle overleden hiphopartiesten, en nam ze uitgebreid de tijd om een foto te nemen en die meteen op haar Twitter-account te zetten.
Vervolgens was ze plots weer weg, om deze keer niet meer terug te keren. Een half uur te vroeg liet ze ons stomverbaasd achter. Wat in het eerste half uur dé show van 2010 leek te worden, stelde in het tweede half uur niets meer voor. Uit het tweede boegeroep dat daarop volgde, konden we opmaken dat de volle HF6-zaal het daar mee eens was. Eén van de grootste vrouwelijke hiphop-artiesten verloor hier heel wat pluimen en bevestigde het cliché: live stelt dit soort partyhiphop niet meer voor dan wat gespring en geschreeuw. Wellicht hadden we dus toch beter voor Pavement gekozen.
No comments
Nieuwe reactie inzenden