Nadat we de eerste twee dagen pas verslag uitbrachten na zonsondergang, probeerden we er vandaag eens van in het begin bij te zijn. Maar echt lonen deed dat niet. Isbells, School Of Seven Bells en Bacon Caravan Creek gunden ons met hun folk en poprock een wel érg gecontroleerde spijsvertering, en daarmee hielden ze de ongeschreven Les Ardentes-wet in stand: hier ga je pas na zonsondergang een volledig optreden bekijken.
Alhoewel. De folkpop van Angus & Julia Stone mocht er best wel wezen, als achtergrondmuziek voor de eerste schaduwkloppers. De broer en zus beantwoordden volledig aan het clichébeeld van de wereldverbeteraars die je bij dit muziekgenre verwacht: vettig haar, een volle baard en een obligate moedervlek op de rechterwang bij de mannelijke helft van het duo; vlechtjes en bloemetjes, een sixties kleedje tot op de enkels en daaronder een paar blote voeten bij de vrouwelijke helft.
En de muziek? Die klonk ook nu weer gezapig en ongeforceerd. Alles mag en niets moet. Misschien wílden de organisatoren het wel zo? In dat geval sloegen ze de bal telkens helemaal raak met die namiddagprogrammering. Maar voor ons mocht het allemaal toch al wat krachtiger klinken.
Ook de locatie kon beter. De decoratie van de twee zalen verdient zeker een vermelding, maar ze zijn allebei ondankbaar groot voor de vroege bands. Zo moesten ook de vier Amerikanen van Yacht zich tevreden stellen met een amper gevuld Aquarium.
Gelukkig leken de elektropoppers zich daar weinig van aan te trekken. Ze lieten niet na om hun hyperkinetische danspasjes boven te halen en te schreeuwen alsof er duizend man onderaan het podium stond. Verdienstelijke pogingen om ons mee te krijgen in hun enthousiasme, maar de nummers onderling lijken veel te sterk op elkaar, waardoor we er al snel voor bedankten.
En zo moesten we dus effectief weer wachten tot de zon wat gezakt was vooraleer een band ons hier van onze sokken zou kunnen blazen. Op dag drie kwam
Babyshambles daarvoor als eerste in aanmerking.
Het was natuurlijk weer bang afwachten of Pete Doherty wel zou afkomen, temeer omdat de dag ervoor nog bekend raakte dat hij was opgenomen in een Frans ziekenhuis. Maar hij was er effectief.
Slechts vijf minuutjes te laat en niet eens zo beschonken besteeg Doherty samen met zijn band het podium, om meteen de hitsingle Delivery op te voeren. Ook de nummers die daarop volgden, werkte hij netjes af, zonder de tijd te nemen om er een bindtekst tussen te schuiven of de junkie uit te hangen. Zo kun je dus ook opvallen, in het geval van Doherty.
Het was Adam Green die voor het opmerkelijkste moment van de show zorgde. De anti-folker die eerder die dag in het Aquarium had opgetreden, dook plots op vanuit de backstage en liep met een camera over het podium. Vervolgens ging hij daar even mee crowdsurfen, waarna hij weer op het podium klom en weer verdween. “What an entrance”, was het enige dat de Babyshambles-frontman te zeggen had, nadat Green hem nog snel op de wang had gekust.
Maar Doherty kon dit natuurlijk niet zomaar laten gebeuren. En dus kegelde hij op het einde van het optreden zijn microfoon in het publiek en smakte de gitarist zijn instrument tegen de grond. Jasje aan en hup, zonder omkijken waren ze weer weg. Niet slecht, maar ook niet uitmuntend. We hadden er meer van verwacht.
Onze grootste verwachtingen hadden we evenwel gespaard voor Erykah Badu, die twee uur later haar opwachting moest maken op de main stage. De begeleidingsband stond er al, maar moest ons bezighouden met een lange jamsessie. Miss Badu vond het immers wel ok om een half uur te laat op te dagen, en ook zij dacht dat ze in Brussel stond, wat we eerder ook al hoorden uit de monden van Missy Elliott en Pharrell Williams.
Een slechte start dus, maar eens ze die typische stemoverslag liet weerklinken in hits als Penitentiary Philosophy of I Want You, konden wij haar dat snel vergeven. Erykah Badu dwingt immers respect af, al hadden niet alle toeschouwers rondom ons dat begrepen. On & On volgde, en via een lange outro ging het over in Didn’t Cha Know.
Veel nieuw materiaal was er echter niet te bespeuren, en dat viel ons wel wat tegen. Een vreemde manier om een nieuw album te promoten... Met op tijd stappen had ze bovendien veel minder problemen, zo bleek.
En zo was het aan Ben Harper & Relentless 7. Vier rasechte muzikanten die helemaal opgaan in hun vak, dat zag je zo. Hun show was een aaneenschakeling van erg lange nummers met intro’s, tussenstukken, solo’s en outro’s. Een waar muzikaal orgasme voor de echte liefhebber. Rock vs. hiphop? 2-0!
No comments
Nieuwe reactie inzenden