Op de derde dag van Les Ardentes kregen we het meest diverse aanbod qua muzikale genres voorgeschoteld. Gaande van experimentele rock over hiphop en indiefolk naar elektro en techno. En zo hebben wij het graag. De weergoden waren het festival ook éindelijk gunstig gezind (ze hadden hun portie vermaak wel gehad ondertussen) en de organisatie had zelfs eindelijk een vloer voor het openluchtpodium gelegd. Zij het wel rijkelijk te laat want die zakte doodleuk weg in de modder uiteraard. Maar verder geen klachten!

Na een compleet onbezield en dus teleurstellend DeVotchKa begaven we ons naar de HF6 voor wat een eerste revelatie van de dag zou worden. Op voorhand hadden we gelezen “The Bellrays klinken een beetje als Aretha Franklin of Tina Turner die samenspeelt met The Stooges” en treffender kunnen wij dit optreden niet samenvatten. Een soulzangeres met een rockband, het is een gevaarlijke combinatie maar ze werkte wonderwel. En hoe. De gezette Lisa Kekaula, overigens ook te zien bij Basement Jaxx, klonk tegelijk zwoel en bijtend gemeen en leek zowat elk genre aan te kunnen. Leidraad was toch old school rock-‘n-roll en aangezien er tegenwoordig niet al te veel relevante groepen meer zijn binnen dat genre, kunnen we gerust van een revelatie spreken.   De voettocht die we daarop alweer ondernomen richting Open Air Stage was vergeefse moeite want Das Pop leek nog helemaal niet klaar voor de grote podia. Met een nieuwe bezetting (Bent Van Looy was vanachter het drumstel gekomen en opnieuw een volwaardige frontman), een fijne opstelling (allemaal op een rij) en de opener Fool for Love zag het er nochtans goed uit. Maar het ging al snel bergaf en dat resulteerde in een rommelig optreden waarin vooral de oude nummers niet tot hun recht kwamen. Nieuwelingen Wings en Try Again klonken dan wel weer opwindend en doen ons alsnog uitkijken naar het nieuwe werk.   Zelden hebben wij zoveel nieuwsgierigen de zaal sneller zien verlaten dan ze waren binnengekomen dan tijdens het concert van Liars. Experimenteel was hier een gigantisch understatement maar met hun loeiharde, onvoorspelbare, repetitieve, oerdegelijke en stampende noiserock zorgden ze wel voor één van dé optredens van het weekend. We begrepen dan ook al gauw waarom Radiohead deze bende uitgekozen had om hen te vergezellen als voorprogramma op hun tournee. Terwijl de zaal leegliep, en daar waren we voor één keer blij om, verloor de hyperkinetische zanger Angus Andrew zichzelf volledig terwijl zijn medebandleden er volledig statisch bijstonden. Een ware kunst bij de ruwe energie die ze ondertussen uit hun instrumenten persten. Plaster Casts of Everything vormde de genadeloze mokerslag waarmee Liars ons verweesd achterlieten. Wij willen meer van dit en liefst snel.   Het contrast met Spiritualized kon niet groter zijn. Het leek wel alsof Jason Pierce, met zijn oer-Britse looks én stem (denk Noel Gallagher of Richard Ashcroft), zijn uitgebreide groep vooraf het bevel had gegeven om zo saai mogelijk over te komen en vooral niet te bewegen op het podium. Zelf zei hij gedurende het hele optreden geen woord en zelden zagen wij iemand zo ongeïnteresseerd op een podium staan. Muzikaal gezien zat het echter niet slecht. Vooral nieuwe nummers uit het net verschenen ‘Songs in A&E’ als Soul on Fire en Sweet Talk klonken ronduit mooi, zij het op het melige af maar werden met zo weinig bezieling gebracht dat de verveling wel heel snel begon toe te slaan.   Met Dizzee Rascal had Les Ardentes één van de belangrijkste namen uit de hiphop kunnen strikken. Maar hoe belangrijk ook, zou deze drieëntwintigjarige Brit live dan zoveel verschil uitmaken met die tientallen andere onbeduinde hiphopacts? Het antwoord werd ons snel duidelijk: ja. Het was niet zijn show op zich (hij, de obligatoire mederapper en dj met daarbij de gebruikelijke en al even obligatoire clichés als “What’s my name?”) maar vooral de muziek die het hem deed. Luister naar de nieuwe single Dance Wiv Me met Calvin Harris en u zal begrijpen wat wij bedoelen. Zijn uiterst dansbare hiphop wist zich zondermeer te onderscheiden van de eenheidskoek die we al zo dikwijls moesten aanhoren. Een blijver als u het ons vraagt.  [pagebreak]   Net als de dag ervoor verdienen ook diegenen die twee uur en een kwart The Mars Volta volhielden ons eindeloos respect. Wij troffen het gezelschap op één van hun ‘toegankelijkere’ momenten tijdens de set. Toegegeven, we zijn leken als het op The Mars Volta aankomt en dus moesten we ons bedwingen om niet zo snel mogelijk richting uitgang te lopen. Wat de groep neerzette was puur technisch gezien bijzonder knap maar liet zich slechts moeilijk beluisteren. Dat uitte zich ook in het aantal mensen dat voor het podium vertoefde: voor zo’n grote groep zagen wij zelden zo weinig mensen opdagen. Veel fans zal dit excentrieke gezelschap alleszins niet gemaakt hebben in Luik.   The Streets staan al tijden bekend om hun wisselvallige livereputatie. De ene keer zijn ze geniaal, de andere keer is het zo abominabel slecht dat je ervan gaat lopen. Op Les Ardentes kregen we een beetje van beiden te zien. Aanvankelijk stond het geluid niet scherp en speelden de muzikanten daarenboven nog eens bijzonder mak wat het geheel tijdens Let’s Push Things Forward en When You Wasn’t Famous wel héél flets deed overkomen. Helemaal rampzalig werd het bij Could Well Be In, dat sowieso al slap klonk en waarbij ook nog eens de stemmen van Mike Skinner en sidekick Kevin Mark Trail botsten. We hebben Skinner ook al in actievere buien gezien: waar hij normaal gezien over het podium springt, slenterde hij nu van de ene kant naar de andere.   Gelukkig kwam er naar het einde toe schot in de zaak met Weak Become Heroes en de welgekende truc van iedereen te doen zitten en plots te laten rechtspringen. Ook Blinded by the Lights, Dry Your Eyes en afsluiter Fit But You Know It zaten eindelijk goed. Wanneer Skinner dan ook nog eens op blote voeten het publiek inliep en al crowdsurfend mét moddervoeten werd teruggebracht, waren we het debacle van een halfuur eerder al vergeten.   Misschien was Groove Armada wel de grootste naam die Les Ardentes had kunnen strikken. Dat viel alleszins af te leiden uit de show die ze brachten. Een aangepaste, mooie en indrukwekkende lichtshow ondersteunde de sowieso al sterke prestatie van deze Britten. Met een uitgebreide live bezetting (al vroegen we ons soms wel af wat de meerwaarde van sommige muzikanten was) en een schare gastzangers en –zangeressen wist de groep zich te onderscheiden van de vele andere danceformaties die we tegenwoordig kennen. Groove Armada zette een uiterest dansbare set neer, het enige rustpunt kregen we in de vorm van het wondermooie At the River (die trompet!). Voor de hand liggende hoogtepunten waren Song for Mutya, Easy en het tot de bissen opgespaarde en tien minuten uitgesponnen Superstylin’. Tijdens dit anderhalf uur vroegen we ons dan ook luidop af hoe het mogelijk is dat deze groep na twaalf jaar nog steeds niet tot de wereldtop van de dance behoort. Op Les Ardentes brachten ze het er namelijk een pak beter vanaf dan de meeste van hun collega’s.