Ter gelegenheid van Les Nuits wordt het museum weer omgetoverd tot salon, met zachte zetels, planten, tapijten en sfeerverlichting. Het publiek zit in kleine, onregelmatige cirkels rond de band. Een podium is er niet. Omdat de afstand tussen artiest en publiek bijna volledig wegvalt, hangt er een uiterst intieme sfeer, die bij verlegen muzikanten zelfs een beetje ongemakkelijk wordt. Het concept bewees vorig jaar al zijn degelijkheid met huiskamerconcerten van onder andere Clare & The Reasons, Soy un Caballo feat. Sam Genders en het fantastische This Is The Kit. In 2010 hebben Murder en Joy de eer om het salon voor geopend te verklaren.

Murder en Joy op één affiche. Wie er op dat lumineuze idee is gekomen weten we niet. Als je de namen naast elkaar ziet staan, klinkt het als een slechte grap en ook muzikaal hebben de groepen weinig met elkaar gemeen. Het Deense Murder brengt breekbare, minimalistische zwartkijkersfolk. Joy breit grootse, bombastische klanklandschappen. Het publiek van beide bands leek ook niet onderling inwisselbaar. Joyfans verveelden zich bij Murder en Murderfans trapten het na enkele nummers af bij het horen van Joy.

Murder begon verlegen aan zijn set. Het salon was slechts voor de helft gevuld, maar zou, tot hun eigen grote verbazing, al na enkele nummers helemaal vollopen. Aan het einde van de set merkte zanger Jacob Bellens op hoe magisch hij het vond dat zoveel mensen zo stil waren. En inderdaad, je kon een speld horen vallen. Je zou nochtans denken dat de groep wel meer publiek gewoon is als voorprogramma van Tindersticks.

Je kunt je afvragen hoe lang een gitarist en een zittende zanger met enkel trage liedjes kunnen blijven boeien, maar dat bleek verrassend goed mee te vallen. De Denen putten vooral uit hun nieuwe plaat 'Gospel of Man', die in de rekken moet liggen in oktober. Een onbehaaglijk, pikzwart folkpareltje als No Room For Mistakes klonk alvast veelbelovend. Gelukkig werd 'The Stockholm Syndrome' niet over het hoofd gezien met onder andere Feast In My Honour. Afsluiter Help The Dead ging over praktische problemen bij de Apocalyps, “als de doden opstaan en zo”. Leuke jongens!

Ook Joy had een zekere zin voor Apocalyps. Eén gevoelig verschil met de vorige band: ze leken bloedserieus. Marc Huyghens, ex-Venusfrontman en Chuck Norris lookalike, vormde een trio met de elektrische celliste Anja Naucler en Françoise Vidick, een staande drumster met engelenstem. Ze produceerden gedrieën een zwaar, zompig geluid, doorspekt met distortion. Met drums die als pauken gebruikt werden en een snerpende cello vol fuzz werden er telkens kleine Apocalypsjes van traag opgebouwde pathos op ons losgelaten.

Alles aan Joy klonk koud, metalliek en artificieel. Aan de overkant van de zaal huilde een meisje in extase. “Muziek voor seks met reptielen.”, concludeerde mijn buurman. “De ukelelespeler van Rammstein.”, klonk het aan mijn andere kant. Hier zal ongetwijfeld wel een publiek voor zijn, maar wij waren dat niet.

10 Mei 2010

Lene Hardy