Een academische lezing op vrijdagavond? Als student deden we alsof we dat niet gehoord hadden. Maar voor Pere Ubu trokken we zonder zuchten naar de Botanique, waar David Thomas als excentrieke prof uitgebreid tekst en uitleg gaf bij debuutalbum ‘The Modern Dance’. De avant-rock-klassieker uit 1978 werd bedacht met een snedige uitvoering én een omvangrijk voetnotenapparaat.
Van omvangrijk gesproken… wie de platen van Pere Ubu niet kende, wist tenminste dat de band geleid werd door een imposante frontman. In de Rotonde verscheen David Thomas echter fel vermagerd en slecht te been. Niet gebroken, wel fragiel. Ook zijn stem haalde maar bij vlagen de manische kracht van weleer. Zijn sneldenkende brein bleek dan weer intact en gaf onafgebroken impulsen voor hilarische songintroducties en bijtende zelfspot.
Thomas had zijn setlist chronologische samengesteld en begon bij de vroege singles: 30 Seconds Over Tokyo, Heart Of Darkness, Final Solution, My Dark Ages en Heaven. Van meet af aan ging de noisemeter in het rood. De band – met behalve Thomas geen originele leden – stond die oude muziek duidelijk niet met tegenzin te spelen en bleef opvallend trouw aan Pere Ubu’s vroege sound.
“We were taking dope and I thought to myself: ‘Sonic reduction, what a concept!’ [wegdraaiend van de micro] And then it took me another 40 years to figure out what that concept was.” Het is maar een van Thomas’ vele welgemikte oneliners. Maar hoe geestig de zelfanalyse ook overkwam, niet zelden leidde ze toch nieuwe inzichten. Het programma had zijn naam – ‘The annotated Modern Dance’ – dus niet gestolen.
Non-Alignment Pact sneed ‘The Modern Dance’ aan met verdubbelde energie. En ook ín de zaal, waar de riff meteen werd herkend, reikte de elektriciteit plots tot in de nok van de koepel. De vreemde frequentie van Thomas’ stem stuwde ook The Modern Dance vooruit, maar liet het later afweten in Street Waves – “lyrically inspired by a stack of used tyres” – waardoor de hook helemaal de mist in ging.
Het drumwerk van Steve Mehlman was consequent trefzeker als een machinegeweer en Keith Moliné leverde ruwe klasse op de gitaar, al werd die laatste door Thomas openlijk bekritiseerd voor het spelen van al te druggy riedels. Toetsenman Robert Wheeler kreeg trouwens ook een kwade blik voor het veel te abrupte einde van Chinese Radiation. Wheeler was dan weer wel de man die de glassamples van het bedwelmende Sentimental Journey tot een goed einde bracht.
Na ‘The Modern Dance’ trakteerde Thomas in de bisronde nog met enkele songs van ‘Dub Housing’, de schitterende tweede plaat. Caligari’s Mirror, over een driepotige hond, werd zo aangekondigd: “You may think that this is not much of an idea for a song, but that’s why I’m here… and you’re there.” En zo stond iedereen weer met beide voeten op de grond. Thomas liet zich van het podium zakken en ging merchandise verkopen.
No comments
Nieuwe reactie inzenden