Tot 12 mei kunnen muziekfanaten afzakken naar het Koninklijk Circus of de Botanique om er te genieten van de meest uitéénlopende muziekstijlen. Of je nu van jazz, pop, elektro, folk, hiphop of slam houdt, er zal altijd wel iets op het programma staan waarvoor je een avondje tv-kijken kan overslaan. Maandag 30 april mochten Keren Ann, Abd Al Malik en Erik Truffaz in coproductie met het Montreux Jazz Festival de spits afbijten. Het was niet de meest voor de hand liggende combinatie, maar de drie artiesten brachten elk op hun manier het publiek in vervoering.
Voor de multigetalenteerde Franse zangeres Keren Ann Zeidel was een optreden in het Koninklijk Circus het uitgelezen moment om haar vijfde titelloze album voor te stellen. Gedurende een set van ruim een uur betoverde de headliner de zaal met oud en recent werk, waaronder haar gloednieuwe single
Lay Your Head Down dat een belletje deed rinkelen in de oren van The Velvet Underground-fans of het ingetogen
Not Going Anywhere dat bekender klonk bij de niet ‘die hard-fans’ van Keren Ann. De absolute climax kwam er tijdens
Nolita, waarbij we gedurende ruim vijf minuten door gitaren meegesleept werden in een wereld vol drama, emotie en melancholie.
Het viel op dat de Franse singersongwriter met de release van haar nieuwe album definitief de weg ingeslagen is van Engelstalige songs. Of ze hiermee een groter publiek wil bereiken, laten we in het midden. Een ding staat vast: Keren Ann klinkt live lang niet zo helder en stemvast als op haar cd’s, waardoor de hele set minder dromerig en spontaan overkwam als bij een luisterbeurt in onze woonkamer. Toch konden we songs als
In Your Back of Harder Ships Of The World best wel smaken, zodat we ondanks alles best vertederd waren door de charmes van de française.
Na Keren Ann zorgde Abd Al Malik, een Franse rapper van Congolese afkomst, voor een spetterend vuurwerk. In songs als
Soldat De Plomb,
Gibraltar of
La Gravité zette de sympathieke rapper de zaal in vuur en vlam en aan de reacties van het publiek te zien, mocht hij aan het einde gerust nog een tijdje doorgaan. Abd Al Malik heeft het in zijn songs meestal over tolerantie, integratie of andere sociale kwesties en door zijn overtuigingskracht komt hij zeer authentiek over. Hij werd begeleid door piano, drums, cello en percussie. We raakten in de ban van zijn teksten en kregen honger naar meer.
Als toetje kregen we nog de mysterieuze sound van de Franse jazztrompetist Erik Truffaz, bekend van het Blue Note Label, voorgeschoteld. Tijdens de eerste nummers verzorgde de Britse singersongwriter
Ed Harcourt het vocale gedeelte van dit jazzy arrangement, later bracht Truffaz in hoofdzaak stukken uit zijn nieuwe cd ‘Arkhangelsk’ afgewisseld met ouder werk. Op het einde ramde Abd Al Malik nog eens het podium op om het geheel extra leven in te blazen.
Zo zie je maar: totaal verschillende stijlen op één avond laten samensmelten, kan vaak tot originele resultaten leiden.
No comments
Nieuwe reactie inzenden