Eén van de meest spraakmakende hiphopgroepen van de afgelopen twintig jaar kan je immers maar moeilijk teleurstellen, zo redeneerden wij. Wu-Tang Clan is zo belangrijk geweest voor de doorbraak van het genre dat we hopen dat ze er nog eens twintig jaar bijdoen, zodat we dan onze zonen kunnen meenemen naar één van hun Europese optredens en hen kunnen laten horen hoe die 90’s-rap klonk.
Heel wat anders dan die R&B van nu - Rap ‘n’ Bullshit, zoals ze het zelf al verwoordden op dat legendarische ‘Wu-Tang Forever’ album uit 1997 - zoveel, is duidelijk. We vonden het dan ook niet eens zo erg dat we pas doorheen de ingang wandelden toen openingsact The Opposites nog snel de laatste hapklare brokjes van hun Broodje Bakpao in onze strot ramden.
Meer dan wat geroep en gespring kon er bij deze populaire Hollanders niet van af en vervolgens kregen we ruimschoots de tijd om een plekje voor het hoge podium op te zoeken. Onze hiphoplegendes waren immers twintig minuten laat. So far, so good, wat onze verwachtingen betreft, maar toen liep het evenwel toch goed mis.
Pik tien Wu-Wear-dragers uit het publiek en vraag hen om de nog in leven zijnde leden op te sommen. We geven je op een blaadje dat negen van hen het lijstje zullen starten met Method Man, Ghostface Killah en RZA. Dat Method Man er niet bij zou zijn, wisten we de dag daarvoor al, maar we geloofden de organisatie op hun woord dat de rest van de Clan wél present zou tekenen en dat het dus vooralsnog de moeite zou zijn om af te zakken naar de Grote Kaai.
Niet dus, want ook Ghostface en RZA konden we niet bespeuren, en hoewel er toen nog zeven andere mc’s en één dj overbleven om het podium te vullen, bleef het schouwspel bijzonder kalm en behoorlijk tam. Van een energie-uitwisseling van het podium naar het publiek was er dus zeker geen sprake en ook in de tegengestelde richting leek het maar niet te lukken.
Bij wereldhits als Reunited, CREAM en Wu-Tang Clan Ain’t Nothing To Fuck With verstrengelden de duimen weliswaar gewillig in elkaar om een ‘W’ uit te beelden, maar daar bleef het dan ook bij. Het was wachten tot Gravel Pit in de slotminuten vooraleer we het de moeite vonden om ook eens een voet van de grond te tillen. Misschien moeten we er toch maar geen concertticket bijstoppen als we onze collectie Wu-Tang cd’s aan onze zonen overhandigen…
Dizzee Rascal bracht het er veel beter van af met zijn mix van al wat typisch Brits is. Hiphpop, dubstep, grime, garage, 2-step… alles kan en alles mag bij deze youngster. Hier lag het tempo een stuk hoger. Het volume jammergenoeg niet. De man stond rond te springen alsof hij schrik had dat zijn voeten anders aan het podium zouden blijven kleven, wat bijzonder aanstekelijk werkte.
Zijn rhymes bleven hierbij wonderbaarlijk zuiver klinken en ook zijn dj maakte een goede beurt toen hij de beat van Flex in die van Pon De Floor (Major Lazer) en die van Stand Up Tall naar die van One (Swedish House Mafia) mixte.
Een originele manier om die toch wel grote kloof te dichten tussen zijn oldskool materiaal en de huidige hits als Dance Wiv Me, Dirtee Disco en Bonkers, die hij wijselijk voor het einde van zijn set had gespaard. Dat de elektriciteit daarbij tot tweemaal toe uitviel, kon hem en ons maar weinig deren.
Daarna mochten zijn landgenoten van de danceformatie Leftfield deze openingsdag afsluiten. Ze deden dat met een heel gevarieerde set waarbij de gastzangers even snel wisselden als de genres: van house en triphop naar Afrikaanse techno en terug. Knap!
We wilden onze ogen sluiten om de muziek nog beter tot ons te laten komen, maar de grote licht- en videoshow weerhield ons van dit plan. Leftfield bezorgde de hiphoppers een bijzonder sterke afsluiter van een anders toch niet zo’n fenomenale startdag. Hopelijk kunnen we dit ooit nog aan onze zonen laten zien.
No comments
Nieuwe reactie inzenden