En toen toonden de weergoden eindelijk genade. Het optreden van Amatorski en Cocorosie in het openluchttheater kreeg de prachtige zomeravond die het verdiende. En het was een prachtige combinatie die garant stond voor een sprookjesachtig resultaat in een betoverend kader. Het verhaal van Roodkapje en de prettig gestoorde heks.
De breekbare, subtiele muziek van Amatorski is, om het even mild uit te drukken, niet de ideale festivalact. Maar als ze ergens thuis hoorden op een zomerpodium, dan was het hier op het festival dat zichzelf op posters promoot als “niet het grootste festival”.
Amatorski trok als Roodkapje het gevaarlijke festivalbos in, maar week niet van het pad af. De groep getuigde van heel wat moed en visie door vooral hun eigen ding te doen. In plaats van uit te pakken met hun bekendste werk, kozen ze ervoor de nieuwe plaat 'tbc' integraal voor te stellen. Ze presenteerden een reeks fragiele fluisterliedjes met arrangementen die het experiment niet schuwden.
Same Stars We Shared paste perfect tussen het nieuwe werk, maar The King en Come Home moesten wijken voor nog onuitgegeven materiaal. Het zegt veel over het niveau van de nummers als je weet dat het enige dipje de cover van A Forest van The Cure was. Amatorski’s versie miste de dreiging en beklemming van het origineel en voegde er eigenlijk niets aan toe. Maar verder slaagde de Gentenaren met vlag en wimpel als opwarmer voor een band waar ze zelf heel hard naar uitkeken.
Het moet zo ongeveer de tiende keer geweest zijn dat we Cocorosie zagen optreden, maar opnieuw slaagden de zusjes Casady erin ons te verrassen en te ontroeren. Al vier albums lang gebruikt Cocorosie een kinderlijke fantasiewereld als canvas en wonder bij wonder weten ze dat vreemde muzikale schimmenspel ook naar het podium te vertalen. Zelfs de eekhoorns in de bomen rond ons bleven verwonderd kijken naar het schouwspel.
Even belangrijk als de muziek is het visuele aspect dat onmiskenbaar de stempel draagt van de jongste zus Bianca, die ook als beeldend kunstenaar tot prachtige dingen in staat is. De vrouwen waren verkleed en achter hen was een bijna volledig nieuwe reeks beelden te zien. Dit was de derde keer dat de groep in ons land optrad na de release van 'Grey Oceans', maar de beelden van een rondscharrelende in lompen geklede heksenfiguur hadden we nog nooit gezien en waren zo krachtig dat we ze zo opnieuw voor de geest kunnen halen.
Afgezien van één nieuw nummer, Haylofts, stonden er geen verrassingen op de setlist. Publieksfavorieten als Lyla, Werewolf en K-Hole gingen er bij het publiek in als snoep recht van het peperkoeken huisje. Het solostukje van beatboxer Tez was wat voorspelbaar maar stoorde niet. Fairy’s Paradise en Turn Me On zorgden naar het eind toe zelfs voor wat beweging. Als toegift werd Beautiful Boyz bovengehaald, dat ook zonder de stem van Antony Hegarty even mooi bleef. De afsluiter van een in alle opzichten geslaagde avond.
No comments
Nieuwe reactie inzenden