.31 oktober: Evolutie in stijgende lijn De eerste muzikale avond werd ingezet op de dromerige melodieën van het Brussels kwartet Yuko. Hun stijl kan je vergelijken met Efterklang, V.O. of Syd Matters, allemaal rijk bezette groepen die uitgaan van het principe dat elk bandlid elk mogelijk instrument kan bespelen. Dat resulteert jammer genoeg vaak in een zweverig experiment dat mensen in slaap doet dommelen. De songs van Yuko misten variatie. Alles klonk monotoon en kon dus niet boeien.   De Zweedse band Little Dragon moest het daarentegen van een heel eenvoudige bezetting hebben, maar sloeg wel aan bij het publiek. Met een synthesizer, een zangeres-danseres en een basgitaar bracht het trio de typische sound van de jaren tachtig opnieuw tot leven. Little Dragon is te omschrijven als eenvoudig, apart en aangenaam. Ook het entertainment van frontvouw Yukimi Nagano was te pruimen. Zij liet zich helemaal gaan op het ritme en kwam zelfs een dansje doen tussen het weinige publiek .   De dubstepavond begon met Bass Clef, een fenomeen uit het Verenigd Koninkrijk. Hij bracht slome beats afgewisseld met uptempomuziek. Bass Clef zorgde ook voor een extra dimensie door af en toe zijn schuiftrompet boven te halen en een warme melodie te spelen. Ook de koebel en drumstok kwamen van pas om een extra opzwepend ritme aan een track toe te voegen. Het enthousiasme van Bass Clef was van in het begin aanwezig en hij zette dat zonder problemen over op de toeschouwers.   Maar de topper van de avond was zonder twijfel Amon Tobin. Zijn eerste optredens deed hij op zijn pantoffels, maar nu is zijn muziek wel bekend genoeg om met de opbrengst ervan een echt paar schoenen te kunnen kopen. De Braziliaan mixte zonder moeite hiphop, een beetje reggae, dubstep en hysterische drum ’n bass door elkaar. Zijn nieuwe set klonk over het algemeen heel duister door de zware beats en was heel sfeervol.     Dat er tussen elke dj-set tien tot twintig minuten pauze ingelast werd, was een spijtige zaak. Na Amon Tobin verdween iedereen naar huis, waardoor er bijna geen belangstelling meer was voor Bunzer0. Het was duidelijk van de artiest zijn gezicht af te lezen dat hij daar geen fijn gevoel bij had. Ook als publiek was dit alles behalve aangenaam. Sfeer maken met dertig mensen in een ruimte waar er zeker plaats is voor zevenhonderd, ligt nogal moeilijk. De drempel om net als de anderen de zaal te verlaten was dus makkelijk te overschrijden.   1 november: Elektronica in al zijn facetten De affiche van de tweede avond wees ons er nog eens op dat er in België heel wat muzikaal talent vertoeft. Onder andere Motek behoort daartoe. Deze jonge band bracht een verhaal dat afwijkt van de traditionele strofe-refreinstructuur van ordinaire rockgroepjes. Motek balanceert in perfecte harmonie op harde en zachte golven. Soms gaat het er eens wild aan toe, met nummers als Tryer weten ze je ook naar het hart te grijpen. Vooral de stem van de pianiste bleek een enorme verrijking te zijn voor de band.   Dijf Sanders kenden we al van de Gentse rockband The Violent Husbands. In zijn soloproject liet hij zich van een heel andere kant zien. Hij stond alleen op het podium met een geluidstafel en een trompettist aan zijn rechterzijde. Hij bracht live elektro. Geen platte elektrotunes, maar échte songs met veel variatie in geluid en melodie. Het deed ons denken aan Stijn, maar dan met ballen aan zijn lijf. Sanders weet wanneer welk geluid moet komen. Hij doet alles perfect in het plaatje passen, wat resulteert in een zeer aangename sound.   De sound van Padded Cell klonk iets minder vrolijk. De Londenaar bracht donkere disco en elektro. Zijn set behoorde iets meer tot de downtempomuziek, maar was daarom helemaal niet slecht. Integendeel. Hij gaf ons de mogelijkheid om een uur een half te ‘chillen’ op geweldige muziek. Spijtig dat er geen zetels achteraan in de zaal stonden, dan kon het publiek daar neerploffen in de plaats van naar de cafetaria af te zakken.   Binnenkort zal blijken of de organisatoren van PLUTO zich niet hebben laten afschrikken door de magere opkomst. Lag de ticketprijs te hoog? Waren de namen niet bekend genoeg? Beter twee muziekzalen in plaats van één? Uit een eerste editie zijn heel veel lessen te trekken. Het concept is alleszins interessant genoeg om erop voort te bouwen. Hopelijk tot volgend jaar!