Nog geen tiende deel van het immense podium bezetten ze en toch viel er heel wat te beleven op de bühne. Terwijl Dan Auerbach “cool as a cucumber” een rimpelloos pokerface opzette, trok drummer Patrick Carney hoe langer hoe meer vreemde grimassen. Dat The Black Keys een goed geoliede tandem vormen, daar kon je niet omheen. Bleef Carney ongehinderd doorstampen, dan bepaalde Auerbach de richting, niet als virtuoos, wel als geniaal muzikant.
En die richting kon niet louter als vuile, oude bluesrock beschreven worden. De gefloten intro van Tighten Up maakte de baan vrij voor een onvervalste soulsong, een – euhm – sleutelmoment in de set. Vier nummers ver riepen de Keys een bassist en een toetsenman op het podium. Zij gaven de sound vanaf het nieuwe Everlasting Light nog wat extra punch. Toen ze tegen het einde aan terug in duo speelden, kraakten de luidsprekers nóg harder.
De laatste groet aan de Marquee brachten we tijdens de set van Gomez. “Hey, it’s been a fucking long time.”, zo klonk het eerste wapenfeit van de band. Een handvol mensen zal begrepen hebben wat ze daarmee bedoelden. Los van het feit of de band het wel of niet verdiende om dit jaar op Werchter te staan, speelden de sympathieke Engelsmannen een fijne selectie songs.
Maar fijn betekent niet feilloos. De band bleef constant gemotiveerd spelen. Werd het kleine popformaat doorbroken, dan verloren de vaak frivole deuntjes wat van hun spankracht, zoals tijdens Ping One Down. Alvorens opnieuw een frisse wending te nemen met Airstream Driver, worstelde de band zich door een eentonig Bring Your Lovin’ Back Here en het grappige, maar wankele Ruff Stuff. Maar nogmaals, een olijke bende, die Gomez.
Meteen daarna schoof het toneeldoek van de Main Stage (letterlijk) open voor een van de grootste hypes van de voorbije jaren: Vampire Weekend. Springsteens Born In The USA fungeerde als intro. Toen die song bruusk werd stopgezet en drummer Chris Tomson verscheen in een Amerikaanse vlag als onderlijfje, bleek de ogenschijnlijke vaderlandsliefde keiharde ironie.
Holiday zadelde het publiek meteen op met een vakantiegevoel. En zo surfte Vampire Weekend van de ene geslaagde missie naar de andere. Zanger Ezra Koenig probeerde de menigte met zijn ongedwongen uitstraling aanvankelijk tevergeefs tot participatie te forceren, maar bleef volharden, net zolang tot zijn dansaanzoek tijdens Mansard Roof massaal werd ingewilligd.
One kreeg halverwege de set een verrassend ruige behandeling. Horchata, opener van hun recente album ‘Contra’, viel mooi achteraan in de set, maar miste de drive van de studioversie. Vampire Weekend leverde een haast perfecte doorsnede van de twee albums en tekende daarmee enthousiast voor een van de lichtpunten van de dag.
Vind je de naam Vampire Weekend al griezelig klinken, dan cirkelden de aasgieren in zwermen boven de wei tijdens Them Crooked Vultures. Het pact tussen Josh Homme, Dave Grohl en de eeuwig jonge Led Zeppelinbassist John Paul Jones resulteerde vorig jaar in een degelijk rockalbum, dat op Werchter al even degelijk aan de man werd gebracht.
Het trio werd bijgestaan door een nerveus ogende Alain Johannes (Queens of the Stone Age), die op het keerpunt van de set een doelloos geïmproviseerd gitaarmoment voor zijn rekening nam. Na een langdradig Spinning In Daffodils kreeg ook John Paul Jones carte blanche voor een moment alleen achter de piano. Josh Homme klokte een teug wodka naar binnen en keek vertederd toe hoe de oude dinosaurus voor ontroering zorgde. Een schitterend moment.
Homme toonde zich van zijn meest hartelijke kant, al kon hij zijn duivelse trekken niet verstoppen. Grohl en Jones concentreerden zich ondertussen op hun drum- en baspartijen en lieten geen twijfel bestaan over wie de beste ritmesectie van de dag was. Explosief materiaal was er in overvloed. De “lovely motherfuckers” in het publiek, zoals Homme ze noemde, werden weggeblazen.
Geen werfkranen die artiesten over weides katapulteren, geen tonnen vuurwerk of fans die in brand gestoken worden. Gewoon een dertiental ijzersterke songs volstaan om een festivalweide in vervoering te brengen. Dat bewees Them Crooked Vultures, maar meer nog Arcade Fire.
Met hun derde langspeler ‘The Suburbs’ bijna in de rekken, was het Arcade Fire zelf dat Rock Werchter aanduidde als één van de weinige festivals waarop ze deze zomer wilden spelen. Tegen een zakkende avondzon op een glasheldere hemel deed het gezelschap wat we van hen hadden verwacht. Op een manische manier, met tonnen adrenaline een bevlogen rock-‘n-roll show brengen.
Opener No Cars Go kreunde even onder een bedenkelijke geluidsmix, waarna het nieuwe Ready To Start de toon zette voor een aaneenrijging van hoogtepunten. Régine Chassagne ontbond haar duivels al bijzonder snel tijdens Haïti. Terwijl echtgenoot Win Butler een eerste climax mocht voorbereiden met Neighborhood #3 (Power Out), dat naadloos overging in een immer euforisch Rebellion (lies).
Month Of May uit het nieuwe album bleek een klassieker in wording, waarna Neighborhood #1 (Tunnels) dan weer de voorzet bleek te zijn voor het demonische orgel van Intervention. Met het schreeuwerige Wake Up ging het licht uit van een festivalset die diepe sporen had nagelaten in het collectieve geheugen.
Met Pearl Jam stond er zelfs een headliner op Werchter die al sinds zijn formatie in 1990 diepe sporen nalaat. Wie dacht een voorspelbare band te zien, stond versteld van de verrassende setlist. Al was het maar omdat de band na Porch een ongemakkelijke pauze inlaste. De grungerockers van de eerste generatie (en met name frontman Eddie Vedder) speelden vol overgave. De bij momenten wat protserige gitaarsolo’s hadden we wel liever in kleinere doses geconsumeerd.
Pearl Jam trapte af met een ziedende versie van PiL’s Public Image, dat Vedder haast profetisch van zich af brulde. Met Alive in de bisronde werd er ook aan de occasionele fans gedacht. Maar ook met recentere, en minder bekende nummers wist de band voor beroering te zorgen. Zo was Amongst The Waves (‘Backspacer’, 2009) een vroeg hoogtepunt.
Grootmoedig, dat is Pearl Jam zeker ook. De band liet de eer aan Kick Out The Jams van oergarageband MC5 om Rock Werchter 2010 op een historisch verantwoorde manier af te sluiten.
No comments
Nieuwe reactie inzenden