De metalstorm die zondag 14 december doorheen de Lotto Arena, het kleine broertje van het Sportpaleis, waaide, was iets minder krachtig dan aangekondigd. Dat was ook niet verwonderlijk als Machine Head, één van de supportbands, moest afhaken. Gitarist Phil Demmel was immers ingestort op het podium in Sheffield, waarna de band besloot om de twee resterende shows af te zeggen.
Zodoende rustte de verantwoordelijkheid om het publiek warm te stomen voor headliner Slipknot bij het Finse Children Of Bodom. De omstandigheden daarvoor waren alvast ideaal: het was broeiend heet in de betonnen muziektempel. De melodische deathmetalgroep gaf zich volledig. Frontman Alexi Laiho, die, behalve de zang, ook de meeste solo’s verzorgde, bediende zich daarbij veelvuldig van het f-woord. Na het midtempo Angels Don’t Kill volgde Silent Night, Bodom Night waarin alweer alle typische Children Of Bodomelementen aanwezig waren: voortjakkerende drums, catchy riffs en flitsende solo’s waarbij het verschil tussen gitaar en keyboard soms moeilijk uit te maken viel.
De geluidskwaliteit was niet diezelfde als op plaat: de zang stond iets te sterk voorin de mix terwijl de keyboardpartijen bij momenten te zwak klonken. Toch hebben we genoten van dit optreden dankzij het handelsmerk van de band: de wisselwerking tussen gitaren en keyboards met snedige melodieën en logge akkoorden. Hate Me! is daar een treffend voorbeeld van. De groep droeg hun laatste nummer Hate Crew Deathroll op aan hun nieuwe vrienden Machine Head die er die dag helaas niet bij konden zijn, een feit waar ook Slipknot nog op terugkwam.
Terwijl de podiumvoorbereidingen voor de Amerikaanse groep getroffen werden, viel het ons op dat er steeds maar mensen over de borstwering bleven springen en vallen richting middenplein. De security heeft hier toch een ferme steek laten vallen. Genoeg gemekkerd echter.
Toen het gordijn openviel, kregen we een indrukwekkend podium te zien met behalve de centrale drums extra slagwerk links en rechts, biervaten incluis. Slipknot opende na een korte intro keihard met Surfacing en deelde het gehele optreden lang gemene muzikale uppercuts uit. Niet voor doetjes!
Duality en huidige single
Dead Memories waren enkele van de weinige songs waarin ietwat melodie zat. Voor het overige was het pure agressie met ondermeer
Heretic Song en
Psychosocial uit de nieuwe plaat ‘All Hope Is Gone’. Los van het muzikale kregen we evenwel een leuke show met een roterend platform voor het slagwerk dat enkel overtroffen werd door de grote finale waarin Joey Jordison - die sneller drumde dan zijn schaduw - drie meter hoog de lucht in ging, naar voor gekanteld werd en onderwijl lustig doorspeelde.
Frontman Corey Taylor bedankte het uitbundige publiek voor hun jarenlange steun en beloofde om snel terug te komen. De oordopjes moet je wel zelf meebrengen.
No comments
Nieuwe reactie inzenden