Als een artiest moet afzien en lijden om iets moois te creëren, heeft Robin Proper Sheppard van Sophia het groot lot gewonnen zo lijkt het wel. Tijdens het concert in de Minnemeers was het verdriet van de man bijna tastbaar aanwezig. Nog nooit hebben wij iemand zich emotioneel zo zien bloot geven op een podium. De meningen zullen wellicht  verdeeld blijven over de vraag of een publiek wel een boodschap heeft aan de intieme details van zijn relatieproblemen en zijn twijfelachtige zelfbeeld. Dat dit een uniek en magistraal optreden was, daar was minder discussie over.

Het uit Wales afkomstige kwartet The Victorian English Gentlemens Club mocht openen. Dat deze net hun tweede langspeler op het Flower Shoplabel van de Sophiafrontman uitbrachten zal hier wellicht voor iets tussen gezeten hebben. De twee mannen en vrouwen op het podium hadden de juiste attitude om hun arty punkrock aan de man te brengen, maar het bleef wachten op een song met kloten om ons over de streep te trekken. Een titel als Bored In Belgium omschreef goeddeels wat we voelden na hun set.

Robin Proper Sheppard noemt Sophia een collectief omwille van de steeds wisselende samenstelling. Alleen dit jaar al speelde Sophia in maar liefst vier verschillende bezettingen in ons land. De strijkers waren een welgekomen constante na de release van ‘There Are No Goodbyes’. Ook trieste, slepende nummers als The Sea en Swept Back kregen daardoor een extra filmische dimensie en bijkomende draagkracht.

Grote afwezige was Astrid Williamson, de zangeres die er ook bij was in de AB en op Feest In Het Park. Deze dame is namelijk de rode draad doorheen veel van de nummers van Sophia. Robin sprak openlijk over de zoveelste relatiebreuk met zijn soulmate en droeg Something - op cd een duet met de dame in kwestie - op aan haar. Ook op andere momenten sprak hij zonder schroom over de trieste toestand van zijn leven, ook al sprak de uitvoering van de songs daarover al boekdelen.

De stilte tijdens zachtere stukken als Ship In The Sand was oorverdovend. Dit bracht Proper Sheppard tot heel dichtbij de gevoelens die aan de oorsprong van zijn nummers lagen. Naarmate de avond vorderde werd de sfeer beklemmender en donkerder. Het was alsof het verdriet hem aan de lippen stond. Dreaming ging naadloos over in I Left You en even later gaf de zanger toe dat hij door dit nummer echt uit zijn lood geslagen was. Hierdoor miste hij bovendien de start van River Song, dat net als het loeiharde If A Change Is Gonna Come voor een welgekomen catharsis zorgde.

Uiteindelijk stonden de heren meer dan twee uur op het podium en kwamen ze nog eens terug voor maar liefst drie bisrondes. Maar het concert duurde geen seconde te lang. Het was een intens en zwaarmoedig optreden, maar luchtige interacties met het publiek - zijn liefdesverklaring aan de Belgische Melocakes was prachtig - zorgde desondanks voor enige afwisseling. Een bijna therapeutische concertervaring, zowel voor de band als voor het publiek, was het resultaat.

15 Oktober 2009

Kristiaan Art - Foto Joris Bulkens