De Stray Cats bestaan intussen al langer als reüniegroep dan hun oorspronkelijke carrière ooit geduurd heeft. Ze zijn intussen toe aan hun derde afscheidstoernee. Nog moeilijk serieus te nemen, zeg je? Vergane glorie? Ouwe zakken die enkel nog hun bankrekening willen spijzen? Toch niet. Zowel het publiek als de band zelf kon er geen genoeg van krijgen in de AB.

De grondleggers van de hedendaagse rockabilly hadden een glad, Amerikaans hilbilly bandje meegebracht. Buzz Campbel & Hot Rod Lincoln zagen er onschuldig uit en klonken ook zo. Rockabilly muzak, zeg maar. Best wel aangenaam op de achtergrond met een pintje, maar niet de moeite om al te veel aandacht aan te schenken. De Stray Cats zijn nooit een kleine underground band geweest en doen ook de moeite niet om zich zo voor te doen. Denk: lichtgevend logo, excentrieke gitaren, versterkers met een heuse souvenircollectie erop en elk bandlid zijn eigen koelbox met bier. Brian Setzer ziet er tegenwoordig uit als een hollandse schlagerzanger op leeftijd, maar zodra de eerste noot aangeslagen wordt, verdwijnt dat alles naar de achtergrond. Muzikaal klinken de Stray Cats nog altijd strakker dan de gemiddelde G-string in parenclub The Slave. Dit is niet zomaar een punkband. Setzer speelt hypervirtuoos zonder ooit vervelend of pretentieus te worden. Bassist Lee Rocker is klassiek geschoold. Slim Jim Phantom weet zelfs al springend nog in de maat te drummen. Ze zijn maar met drie, maar er komt een heel groot geluid uit. Bij Fishnet Stockings had je zelfs even de illusie naar een big band te kijken. De set werd zelfzeker en comfortabel opgebouwd met hits als Rumble In Brighton en Runaway Boys. Tijdens Stray Cat Strut, “les chats sauvages” volgens Setzer, ontspon zich een eerste zachte swingmoshpit zoals je ook wel eens op skaconcerten tegenkomt. De band putte niet alleen uit eigen werk voor zijn setlist. Ook rock-‘n-rollklassiekers van onder andere Gene Vincent en Eddie Cochran ontsnapten niet aan de gretige vingers van de Stray Cats. In de eerste bis hoorden we ook I Fought The Law van Sonny Curtis & The Crickets langskomen, een jaren vijftig nummer dat vooral bekend werd in de versie van The Clash. De knuffels en kushandjes die Slim Jim Phantom voor het publiek overhad na de eerste bis, waren al vrij uitbundig. En dan te bedenken dat de Stray Cats daarna nog twee keer mochten terugkomen. Het was meer dan verdiend.