Als er dan al eens gekozen wordt voor een waardig voorprogramma, dan mag dat ook gezegd worden. The Germans staan, wat ons betreft, al een stap verder dan de status "hype". Op hun tweede album ‘Grote Meneren/Straffe Madammen’ – een sneer naar de alom geprezen nietsnutten die de Belgische Showbizz rijk is - zochten ze het experimentele in elk hoekje van de studio en achter elke snaar of knopje van hun instrumenten.
En hoera: live was dat niet anders. Ze overdonderden met een caleidoscoop aan zware basdreunen, scherpe elektronica die dan oorverdovend overging in een helse wall of sound van harde krautrock die het publiek van kop tot teen deed sidderen. De rustpauzes lagen in de songs vanop hun debuut ‘Elf Shot Lame Witch’. Zo greep het melancholische Bones je als geen ander bij het nekvel en zorgde het obscure Witch dat het angstzweet losbrak. The Germans konden tellen als straf aperitiefje voor The Big Pink.
Hun debuut ‘A Brief History of Love’ knutselden Robbie Furze en Milo Cordell zonder externe hulp in elkaar, maar live zag het tweetal zich toch genoodzaakt om zich te laten bijstaan door een hyperkinetische Aziatische drumster en langharig tuig dat naast gitarist ook als fulltime headbanger aangesteld werd.
Opener Too Young to Love was meteen een schot in de roos. Met loeihard gitaargeweld, snerende keyboards en de opzwepende echo’s van Furze en Cordell schiepen ze de sfeer voor de rest van hun optreden. Veilig verscholen achter een dik rookgordijn bracht het viertal een set van jewelste.
Golden Pendulum was dan weer een zware brok elektro in de mangel met een stevige portie psychedelica die je het ene moment met de ogen dicht deed zweven om dan weer met de beide voeten op de grond gezet te worden door het repetitieve baslijntje in Crystal Visions. Een nummer dat naar het einde toe in een ruisende gekte eindigde.
Velvet werd meer nog dan op plaat aan elkaar geregen door een brede verzameling aan dubstepsamples. Spijtig dat Furze’s zang haast verloren ging in het bombastische samenspel van de rest van de bende. Maar dat werd snel rechtgezet met het opwindende Frisk: een waaier aan stijlen overgoten met een dikke distortionsaus. Dat resulteerde in een zeer smakelijke cocktail die ieders trommelvliezen nog even lekker liet nasuizen.
The Big Pink had duidelijk lak aan interactie met het publiek, maar storend was dat niet aangezien de energie van het podium moeiteloos op het publiek afstraalde. Wanneer de eerste noten van hun ondertussen bekende single Dominos de zaal vulden, werd het slotakkoord van de avond ingezet. Het was dan ook een kleine teleurstelling toen het viertal na zowat drie kwartier het podium voorgoed verliet.
Nu ja, we hadden dan ook zowat heel het debuutalbum achter de kiezen, maar een verrassend bisrondje was fijn geweest. Nu enkel nog afwachten of ze de hype overleven zodat ze ons in de toekomst nog eens op dergelijke gezellig psychedelische en oorverdovende sets kunnen trakteren.
1 reactie
Nieuwe reactie inzenden