Na een tijdelijke windstilte is het weer gezellig druk in het Sonic Youth-kamp. Met eerst een soundtrack en nu het derde soloalbum 'Demolished Thoughts' van Thurston Moore hebben de fans weer heel wat om te koesteren. Aan de zijde van Beck transformeerde Moore opnieuw van gitaarheld tot akoestische troubadour. Onze verwachtingen voor de vertaling ervan op het podium waren uiteraard hooggespannen.

Voordien kreeg het publiek nog een brok krautrock voorgeschoteld. Verantwoordelijk daarvoor was het uit Chicago afkomstige Disappears, dat sinds kort Sonic Youth-drummer Steve Shelly in loondienst heeft. Tussen de psychedelica, gitaarfuzz, galmende vocalen en het strakke getimmer van Shelly door ontwaarden we knappe songs zoals Gone Completely en Superstition. Disappears liet zeker geen slechte impressie.

Het oogt misschien wat vreemd, Thurston Moore zonder Jazzmaster en met akoestische gitaar in de aanslag, maar het is geen geheim dat de Sonic Youth-gitarist altijd al gepassioneerd is geweest door de Amerikaanse folktraditie. Bovendien bewees vooral 'Threes Outside The Academy' uit 2007 dat Moore ook bescheiden parels kan maken.

Exit woeste noise-uitbarstingen en feedbackstormen dus, enter akoestische folkblues. Moore omringde zich in het tot een theater omgebouwde AB met dezelfde muzikanten als op plaat. Dus naast de extra gitarist en drummer, die zich Satanic Warmaster liet noemen, waren ook  violiste Samara Lubelski en harpiste Mary Lattimore van de partij.

Op de nieuwe plaat werd iedere vorm van gestoei met gitaren of artistieke chaos opgeborgen. Er was deze keer enkel plaats voor opgedirkte soberheid. Een aanpak die live loont want de songs wiegden je sluipsgewijs in een dromerige gelukzalige roes. Neem nu Benediction en Illuminine, de twee openingstracks die in Brussel in dezelfde volgorde werden gespeeld. Die twee songs projecteerden de mooie harmonie van de kale arrangementen die aangesterkt werden door het breekbare harpgepluk en de opzwellende viool.

'Demolished Thoughts' passeerde zondag haast integraal. Met Circulation, In Silver Rain With A Paper Key of Blood Never Lies werd zelfs dezelfde warme, ingetogen sfeer van op plaat op vlekkeloze wijze gekopieerd. Tussendoor was er nog even tijd voor product placement. Moore zette een boompje op over zijn brik kokosnotenmelk en belandde daarmee bij zijn zestienjarige dochter Coco. "This is as close as I can get to home.” vertelde hij met een kwinkslag.

Twee maal keerde de band nog terug voor een vervolg.  Daarbij kreeg het versterking van Steve Shelly, wiens drumkit aan de zijkant werd bijgeschoven. Fri/End uit 'Threes Outside The Academy' was een echte kers op de taart en zorgde voor vuurwerk. Geen knallende vuurpijl, eerder het geknetter van een gezellig zwavelstokje. Bij tweede bis en het nog oudere Psychic Hearts van het gelijknamige album liet Moore zijn gitaar rusten en ging hij er nog een keer helemaal voor, met tekst en microfoon in de aanslag op de rand van het podium.

Thurston Moore verdient respect. Met Sonic Youth werd hij al vaak genoeg vereerd, maar dat hij solo nu ook een meesterwerk aflevert en die oefening live zonder moeite opnieuw uit zijn mouw schudt is zeer straf en wellicht enkel weggelegd voor de groten op aarde.

31 Mei 2011

Frederic Heymans